Ιταλία, Τορίνο: Πρωτόδικη απόφαση στη δίκη για την υπόθεση Scintilla

17 Ιανουαρίου 2023

Αργά το απόγευμα εκδόθηκε η ετυμηγορία για τη δίκη της υπόθεσης Scintilla, που τοποθέτησε στο εδώλιο 18 κατηγορούμενα άτομα και τον από δεκαετίες αγώνα ενάντια στα διοικητικά κέντρα κράτησης στο Τορίνο.

Η ανάγνωση της ετυμηγορίας πραγματοποιήθηκε ενώ είχε ξεκινήσει διαδήλωση έξω τα τείχη της Corso Brunelleschi, σε μια απρόσκοπτη ροή της αλληλεγγύης που τροφοδοτείται μεταξύ των ανθρώπων εντός κι εκτός τειχών.

Η γενική δομή του κατηγορητηρίου που στηριζόταν στο κακούργημα της “Ανατρεπτικής οργάνωσης ενάντια στο Κράτος” (άρ. 270 Π.Κ.) έπεσε, ορίζοντας αθώωση για όλες/όλους.

Τα βαρύτερα κακουργήματα, η κατασκευή–κατοχή–μεταφορά εκρηκτικών υλών, με τα οποία κατηγορήθηκαν δυο σύντροφοι και μια συντρόφισσα, επίσης έπεσαν · ο εισαγγελέας είχε προτείνει 6 έτη και 4 μήνες γι’ αυτούς, με επιπλέον πρόστιμο 20.000 ευρώ.

Υπήρξαν, όμως, και κάποιες κατηγορίες, για τις οποίες παραθέτουμε ενημέρωση και για τις οποίες θα αναμένουμε ώσπου να διαβαστεί η δικογραφία:

– 4 έτη και 2 μήνες για έναν σύντροφο για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού σε εταιρεία που διαχειριζόταν τα γεύματα στο κέντρο κράτησης του Τορίνο εκείνη την περίοδο ·
– 3 έτη για έναν σύντροφο για συνωμοσία και εμπρησμό (για ταραχές στο πρώην CIE) ·
– 1 έτος και τρεις μήνες για έναν σύντροφο ·
– και 1 ακόμη έτος για άλλα 10 συντρόφια για υποκίνηση σε διάπραξη εγκληματικής πράξης.

Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 7 Φεβρουαρίου 2019, με την εκκένωη της κατάληψης Asilo και τη φυλάκιση κάποιων συντρόφων/ισσών σε φυλακές υψηλής ασφαλείας, ενώ τώρα ολοκληρώθηκε η πρωτόδικη εκδίκασή της.

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Χιλή: Κείμενο του συντρόφου Juan Aliste σε αλληλεγγύη με τον Alfredo Cospito

Όταν το ταξίδι είναι δίχως επιστροφή και δίχως δισταγμούς για έναν επαναστάτη ανατρεπτικό ή αναρχικό. Οι αποφάσεις αγώνα βασίζονται στις πεποιθήσεις μιας ζωής.

Μιας ζωής που υπερασπιζόμαστε με ειλικρίνεια και συνέπεια σε κάθε περίπτωση. Αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία ως αντανάκλαση των δράσεών μας, την εντοπίζουμε στο αδούλωτο πνεύμα, σε ό,τι παραμερίζει και μάχεται την τάξη της σκλαβιάς, και όχι στην επισφαλή και μίζερη καπιταλιστική εκδοχή που μας θέλει να γυρεύουμε εναλλακτικές πλουτισμού και καταναλωτισμού.

Ας είμαστε, λοιπόν, κύριοι του κάθε μας βήματος και της κάθε μας ανάσας, κύριοι της ζωής που κυλά μέσα στα κόκκαλα και στη σάρκα μας σε εμπόλεμη κατάσταση.

Μιας ζωής που υπερασπιζόμαστε, μακριά από κάθε σύστημα, και με όλα τα μέσα και τις δυνατότητες. Πιασμένοι χέρι-χέρι και με αποφασιστικότητα, πιάνουμε το συνεχές νήμα της άμεσης δράσης και της αδερφοσύνης που διαρρηγνύει σύνορα κι ανεφικτότητες.

Στο σήμερα, η συνενοχή, η πολύμορφη και οριζόντια συνωμοσία ξετυλίγεται και παίρνει θέση αυτόνομα, οικοδομούμενη από την αντίσταση και τη διεθνιστική αλληλεγγύη.

Μακριά από αναχρονιστικές οργανωτικές λογικές ή από εξουσιαστικά κόμματα, ορθώνω την πολεμική μου ιαχή. Στο ίδιο χαράκωμα με τον Alfredo Cospito, ο οποίος ξεκίνησε να καθιστά ορατή την απομόνωσή του και την επ’ αόριστον καταδίκη του. Αντιμέτωπος μ’ ένα Κράτος που έχει ένα ολόκληρο δομικό πλαίσιο κι ένα δόγμα που θεμελιώνεται στη διαρκή και μοχθηρή ταξική καταπίεση. Στο σήμερα, η κινητοποίηση των Ιταλών αναρχικών συντρόφων και συντροφισσών είναι μια αναμέτρηση με τον θάνατο. Μετά από σχεδόν 90 μέρες απεργία πείνας, και συνεχίζει να μετράει, η συνθήκη παλεύεται μόνο με τις πεποιθήσεις και το σθένος μιας ακλόνητης καρδιάς και μιας ζωής ταγμένης στον πόλεμο.

Το να ορθώνει κανείς το σώμα του ως εργαλείο σύγκρουσης και αγώνα, αποτελεί δείγμα επαναστατικής δύναμης. Με τις αναρχικές καταβολές του, ο Alfredo δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος που πέρασε και δεν ακούμπησε. Ο Alfredo παλεύει κόντρα στη σαπίλα του Κράτους και των μηχανισμών του. Με το σώμα του δίνει αυτή την ανατρεπτική μάχη.

Ως εχθρός του Κράτους, γράφω με την οργή και με τον πόνο που μας δυναμώνει και μας δοκιμάζει. Λόγια αληθινά, που πηγάζουν απ’ τη σφοδρή βεβαιότητα πως η ελευθερία βρίσκεται μονάχα στη δράση. Πως αυτές οι φυλακές που έχουν χτίσει για να μας αιχμαλωτίζουν, αποτυγχάνουν και θα συνεχίσουν ν’ αποτυγχάνουν όσο στεκόμαστε όρθιοι και πολεμάμε εναντίον τους και ενάντια σε όλα τα δεινά που τις συνιστούν.

Δύναμη, σύντροφε/αδερφέ, τον σεβασμό μου για τον αγώνα σου.

Τίποτα δεν έχω να πω στην εξουσία. Η ενέργειά μου πάει σ’ εσένα, Alfredo, κάθε ανάσα οξυγόνου των αράδων αυτών ανήκει σ’ εσένα, αλλά και σε κάθε συντρόφισσα και σύντροφο που μάχεται για να λήξει το καθεστώς 41 bis.

Μια συνένοχη και στοργική αγκαλιά αγώνα και ανυποχώρητης αντίστασης.

Η εμπόλεμη ζωή μας δεν τελειώνει ούτε με τα βασανιστήρια, ούτε με τη φυλακή, ούτε και με τον θάνατο.

Θάνατος στην κοινωνία-φυλακή και σε όλα τα κράτη και τους θεσμούς που τα συναπαρτίζουν.

Διεθνιστική αλληλεγγύη στον Aldredo Cospito. Ενάντια στο καθεστώς 41 bis και στην ισόβια κάθειρξη.

Juan Aliste Vega
Ανατρεπτικός κρατούμενος
Απ’ την περιοχή που κυριεύεται από το Κράτος της Χιλής.
Εταιρική φυλακή στη Ρανκάγουα. 16 Ιανουαρίου 2023

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Ιταλία, Μιλάνο: Ανακοίνωση του αναρχικού Dayvid Ceccarelli σε αλληλεγγύη με τον απεργό πείνας Alfredo Cospito

“Ο O Dayvid συνελήφθη την Τετάρτη 29 Ιουνίου στην Αθήνα, ένα μήνα μετά την τελεσίδικη απόφαση με την οποία στην Ιταλία είχαν επιβεβαιωθεί οι ποινές, με την κατηγορία για “καταστροφή και λεηλασία”, για την πορεία της 15ης Οκτώβρη του 2011 στη Ρώμη.”

Ενημέρωση για την υπόθεση του συντρόφου: Προλεταριακή Πρωτοβουλία

*

Σημείωση του La Nemesi: Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί ανακοίνωση που διάβασε ο σύντροφος Dayvid Ceccarelli στη δικαστική αίθουσα του δικαστηρίου στο Μιλάνο στις 2 Δεκεμβρίου 2022, κατά τη διάρκεια της ακρόασης για τη δίκη “Rompere il silenzio”, και το οποίο στάθηκε και η αιτία να μην επιστρέψει στο κελί του για μια ώρα στο San Vittore, σε αλληλεγγύη με τον Alfredo Cospito, ο οποίος βρίσκεται από τις 20 Οκτωβρίου σε απεργία πείνας μέχρι τέλους, ενάντια στο καθεστώς 41 bis και στην εκδικητική ισόβια κάθειρξη.

*

Ανακοίνωση του αναρχικού Dayvid Ceccarelli σε αλληλεγγύη με τον Alfredo Cospito που βρίσκεται σε απεργία πείνας μέχρι τέλους (Μιλάνο, 2 Δεκεμβρίου 2022)

Ο λόγος για τον οποίον επέλεξα να παρευρεθώ σ’ αυτήν τη δικαστική αίθουσα και να παρακολουθήσω τη σημερινή ακρόαση είναι μόνο ένας. Αποφάσισα να είμαι εδώ και να χρησιμοποιήσω το συγκεκριμένο μέσο, την αυθόρμητη τοποθέτηση, διότι αποτελεί ένα απ’ τα ελάχιστα μέσα που μου επιτρέπει η κατάστασή μου ως φυλακισμένος. Θα ήθελα να το επιστρατεύσω για να κραυγάσω την οργή μου για μια κατάσταστη την οποία εσείς, οι άντρες και οι γυναίκες του δικαστηρίου, θα έπρεπε να γνωρίζετε. Αναφέρομαι στις συνθήκες κράτησης του συντρόφου Alfredo Cospito, ο οποίος από τις 25 Μάη έχει υποβληθεί στο καθεστώς 41 bis.

Υπενθυμίζω κάποια δεδομένα: Η δράση που έφερε τον Alfredo στη φυλακή, και την οποία ο ίδιος ανέλαβε στα δικαστήριο, είναι ο πυροβολισμός στο γόνατο του Διευθύνοντος Συμβούλου της Ansaldo Nucleare, Roberto Adinolfi, ως αποκύημα της πυρηνικής καταστροφής και του επακόλουθου μακελειού στο εργοστάσιο (πυρηνικής) ενέργειας της Φουκουσίμα. Κατά συνέπεια, και κατά τη γνώμη μου, η δράση αυτή αποτέλεσε δικαίως κομμάτι όλων εκείνων των λάμψεων που για πάνω από έναν αιώνα φώτισαν το μονοπάτι των εκμεταλλευομένων και των εξεγερμένων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Αυτή είναι η αναρχία της πράξης, και γι’ αυτό και μόνο έχει ολάκερη τη συνενοχή μου και την αλληλεγγύη μου. Ερχόμενοι σε πιο πρόσφατους καιρούς, το γεγονός πως ο Alfredo -παρά τα χρόνια του εγκλεισμού του- δε λύγισε ποτέ και με αξιοζήλευτη προσήλωση διεξήγαγε ανοιχτά τους αγώνες του, ώθησε σε επιδείνωση του καθεστώτος κράτησής του, ως το πλήρες ξεδίπλωμα των ψυχολογικών και αισθητηριακών βασανιστηρίων που μπορεί να προσφέρει το νομικό μας σύστημα: το καθεστώς 41 bis. Ένα καθεστώς στο οποίο αντιστέκεται με την απόφασή του να ξεκινήσει στις 20 Οκτωβρίου απεργία πείνας μέχρι τέλους.

Δε θέλω εδώ να ξοδέψω χρόνο ζητώντας ανθρωπιά ή απαριθμώντας τους αμέτρητους περιορισμούς που επιβάλλει το καθεστώς αυτό. Όπως έγραψε ο Μακιαβέλι, κάθε κράτος, είτε μοναρχικό είτε δημοκρατικό, βασίζεται στην πολυτέλεια, στον πλούτο και στη δυνατότητά του να εγκληματεί. Για εμένα, ένας απλός άνθρωπος που προσπαθεί να υπάρχει ως αναρχικός, είναι αδιανόητο να απαιτεί δικαιοσύνη απ’ το κράτος ή από οποιονδήποτε εκπρόσωπό του · κάθε δράση, όμως, που στοχεύει να δώσει δύναμη στον αγώνα του Alfredo ενάντια στο καθεστώς 41 bis, δύναται να τον φέρει πιο κοντά στην αναγκαιότητα που υφίσταται και για εκείνον αλλά και για εμάς: να τον έχουμε δίπλα μας υγιή και σε επαφή με τους κοντινούς του ανθρώπους.

Να πέσουν οι ποινές του Alfredo

Να τελειώσουν τα σωματικά και πνευματικά κελιά που καθιστούν δυνατή την εκμετάλλευση “ανθρώπου από άνθρωπο και του ανθρώπου πάνω στη φύση”

Για την αναρχία

Dayvid
(Μιλάνο, 2 Δεκεμβρίου 2022)

Για να του γράψετε:

Dayvid Ceccarelli
C. C. di Civitavecchia
via Aurelia nord, km 79,500, SNC
00053 Civitavecchia (RM)

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Γερμανία, Βερολίνο: “Εσείς είστε η κρίση” – Εμπρηστική επίθεση σε οχήματα της Amazon

“Εσείς είστε η κρίση” – Πυρπόληση στόλου οχημάτων της AMAZON, η οποία καταστρέφει το περιβάλλον και κερδοσκοπεί απ’ την κρίση – Αλληλεγγύη με το Lützerath και με τους φυλακισμένους που βρίσκονται σε απεργία πείνας

Ξημερώματα της 16ης Ιανουαρίου 2023, αποκτήσαμε πρόσβαση σε μια καλά φυλασσόμενη περιοχή στη Germaniastraße στο Tempelhof του Βερολίνου, και θέσαμε εκτός λειτουργίας 25 οχήματα της Amazon Prime χρησιμοποιώντας εμπρηστικούς μηχανισμούς. Μια φωτιά αλληλεγγύης για τους καταληψίες του Lützerath και για τους φυλακισμένους που βρίσκονται σε απεργία πείνας.

Η καταναλωτική μανία του Black Friday και η επικερδής μπίζνα των Χριστουγέννων έχουν λήξει. Η επιδεικτική φιλανθρωπία και η σχετική περισυλλογή παραχωρούν τη θέση τους στη συνήθη ρουτίνα της καθημερινότητας. Οι αγκώνες εκτείνονται ξανά, ώστε να μπορεί κανείς να υπάρξει στα πλαίσια του ανταγωνισμού της υπάρχουσας κοινωνίας. Ο πληθωρισμός και το αυξημένο κόστος διαβίωσης που, προφανώς, προκαλεί η υπερσυσσώρευση εμπορευμάτων και η αντίστοιχη λεηλασία του πλανήτη και των πηγών του, συνεχίζονται απρόσκοπτα τη νέα χρονιά, και γεμίζουν τα ταμεία των νικητών της κρίσης, δηλαδή των εταιρειών ψηφιακού εμπορίου. Η μονοπωλιακή θέση της Amazon και το επεκτατικό επιχειρηματικό της μοντέλο έχουν από καιρό φανερώσει πως αποτελεί παράγοντα εξάρτησης για πολλούς. Όμως, η εταιρεία αυτή κάνει πολλά περισσότερα απ’ το να πετάει απλώς προϊόντα στην αγορά σε εξευτελιστικές τιμές.

Οι σκέψεις και τα συναισθήματά σου αξίζουν το βάρος τους σε χρυσό

Τα τεχνολογικά επιτεύγματα του κολοσσού της Τεχνολογίας Πληροφοριών (IT) αποσκοπούν σ’ ένα ζοφερό μέλλον μιας δυστοπικής κοινωνίας της επιτήρησης και του ελέγχου. Η Amazon, ως ηγετική δύναμη στην εδραίωση του ψηφιακού καπιταλισμού, δεν αλλάζει διαρκώς μονάχα την οικονομία, αλλά και την ίδια μας την καθημερινότητα, την κοινωνική μας συμπεριφορά και τον τρόπο σκέψης μας. Η τεχνητή νοημοσύνη και οι αλγόριθμοι έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν και να χειραγωγούν τις ανάγκες μας. Οι υπολογισμοί που μπορούν να προκύψουν απ’ αυτά, ήδη σμιλεύουν στο σήμερα αυτό που αύριο θα μετατραπεί σε χρήμα. Με μια ευρύτατη γκάμα προϊόντων και τεχνολογικών υποδομών (servers), η εταιρεία επεκτείνεται σε ολοένα και περισσότερα πεδία της ζωής για να ικανοποιήσει τις αδηφάγες ορέξεις της για δεδομένα (data). Είτε μέσω του λογισμικού παρακολούθησης Amazon Ring, το οποίο λειτουργεί ως παντεπόπτης οφθαλμός που φυλάει τις περιουσίες των πλουσίων και – καθώς τώρα πλέον εγκαθίσταται και σε οχήματα – υποβάλλει το περιβάλλον σε διαρκή επιτήρηση. Είτε μέσω της φωνητικής υποβοήθησης Alexa, η οποία παραμονεύει σαν τα ανοιχτά αυτιά της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) στα σαλόνια και στις κρεβατοκάμαρές μας, παρακολουθώντας ακόμα και τις πιο προσωπικές μας στιγμές. Είτε μέσω των προγραμμάτων και των αισθητήρων αναγνώρισης προσώπου, τα οποία μπορούν να ερμηνεύσουν συναισθήματα και να κατευθύνουν τους καταναλωτές στα καταστήματα αυτόματης πληρωμής της Amazon-Go. Είτε μέσω μιας μεγάλης ποικιλίας επιτευγμάτων στον τομέα της υγείας και της βιοτεχνολογίας, με τα οποία αιχμαλωτίζεται καθετί φυσικό και κατακερματίζεται σε αριθμούς. Η Amazon γνωρίζει καλά πως οποιοσδήποτε κατέχει μεγάλες ποσότητες πληροφορίας και δεδομένων και μπορεί να μεταγράψει το παρόν σε μαθηματικές διαστάσεις, έχει και τη δυνατότητα να επηρεάσει το μέλλον προς όφελός του.

Από το παγκόσμιο δίκτυο, στην περιοχή του Βερολίνου

Η ευθύνη για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης είναι κατανεμημένη αρκετά διάχυτα, όμως η συγκεκριμένη εταιρεία, μαζί με λίγους ακόμα τεχνολογικούς κολοσσούς, διαδραματίζει έναν μοναδικό ρόλο στην αναδιαμόρφωση του κόσμου μέσω του smartification. Η προσβασιμότητα στις ζωές μας είναι ήδη σε πολλά σημεία αρκετά μεγαλύτερη απ’ όσο νομίζουμε πως ξέρουμε. Δεν περιορίζεται σ’ εκείνους που με τη θέλησή τους αντάλλαξαν τους φίλους τους με την Alexa, σ’ όσους υπηρετούν την αναπτυσσόμενη δικτυακή on-demand οικονομία αγοράζοντας προϊόντα απ’ το Prime, ή σ’ αυτούς που ψωνίζουν βλακωδώς από πλατφόρμες λιανικής εις βάρος των εργαζομένων που δουλεύουν επισφαλώς. Στο Ίντερνετ, δύσκολα πλέον μπορεί κανείς να αποφύγει την Amazon. Για να επισφραγίσει πως αυτό θα συμβεί και στον πραγματικό κόσμο, ο Jeff Bezos προχωρά στην ανέγερση ενός πύργου ψηλότερου απ’ όλους τους άλλους στο κέντρο της πόλης. Με 140 μέτρα ύψος, θα αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο σύμβολο των λευκών-πατριαρχικών εξουσιαστικών επιδιώξεων ενός εγωμανούς καριόλη. Επιπροσθέτως, η κατασκευή του πύργου θα έχει δραστικές συνέπειες για τις πέριξ γειτονιές. Η μαζική εισροή χιλιάδων εργαζομένων της Τεχνολογίας Πληροφοριών της Amazon θα αυξήσει κατακόρυφα τις τιμές στην αγορά ακινήτων, ενώ θα συνεχίσει και θα επιταχύνει τις διαδικασίες εκτοπισμού. Όπως πάντα, αυτοί που πλήττονται περισσότερο είναι οι αποκλεισμένοι, οι οποίοι ήδη βιώνουν την οικονομική πίεση πολύ έντονα εξαιτίας της αύξησης των τιμών. Μια ελάχιστη παρηγοριά αποτελεί το γεγονός πως αυτός ο πύργος θα είναι τόσο εξωφρενικά ψηλός, ώστε θα μπορούσε εύκολα κανείς από τους πάνω ορόφους να θαυμάσει την πυρπόληση των οχημάτων της Amazon στην άλλη άκρη της πόλης.

Η Amazon πατάει επί πτωμάτων

Το γεγονός πως ο Πύργος Amazon EDGE χτίζεται με υλικά δήθεν φιλικά προς το περιβάλλον, ίσως ακούγεται θετικό ως μάρκετινγκ, αλλά δεν κάνει καλύτερο το όλο θέμα ούτε στο ελάχιστο. Αντιθέτως, δημιουργεί ψευδείς εντυπώσεις, αποκρύπτοντας τις κλιματικές συνέπειες της κατασκευής και της λειτουργίας χιλιάδων επί χιλιάδων servers, καθώς και το πόσο ολέθρια είναι η μπίζνα της online λιανικής και η προσκόλληση στην ιδέα της μαζικής κατανάλωσης, ενόψει της οικολογικής κρίσης. Όταν μια εταιρεία σαν την Amazon διαφημίζει τη βιωσιμότητα, σίγουρα δεν το κάνει λόγω αντίληψης των συνεπειών της ίδιας της της δράσης, αλλά καθαρά λόγω άκαμπτων επιχειρηματικών υπολογισμών. Η μαρκίζα της κλιματικής προστασίας αποτελεί πλέον έναν καλό τρόπο να βγει κέρδος. Κανείς δεν αναφέρει ότι το τεχνο-βιομηχανικό σύμπλεγμα αναπτύχθηκε μονάχα μέσω αμέτρητων εγκλημάτων κατά των ανθρώπων και της φύσης, από τα οποία ξεπηδούν οι σημερινές κρίσεις. Μόνο η ολική του καταστροφή, με τα μέσα της αναγκαίας απελευθερωτικής βίας, θα μπορέσει να θέσει ένα τέλος σ’ αυτό.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως το smartification, ο έλεγχος και η επιτήρηση επηρεάζουν επίσης και το καταπονημένο εργατικό δυναμικό της Amazon στα κέντρα διανομής, όπου – σε αντίθεση με τους καλά εκπαιδευμένους συναδέλφους τους στην Τεχνολογία Πληροφοριών – απαιτείται να έχουν κορυφαίες επιδόσεις κάτω από άθλιες εργασιακές συνθήκες και για πενιχρούς μισθούς. Ακόμη κι όταν ένας εργάτης πέφτει νεκρός, η βρώμικη αυτή εταιρεία δεν έχει καν το φιλότιμο να δώσει στους εργαζομένους μια ανάσα, ένα διάλειμμα έστω για μια στιγμή, όπως προσφάτως συνέβη στη Λειψία. Η φωτιά αυτή είναι και για εσάς!

Για τον αναρχικό Alfredo Cospito, ο οποίος βρίσκεται σε απεργία πείνας για 89 μέρες σε απομόνωση στην Ιταλία, μαχόμενος ενάντια στο καθεστώς 41 bis.

Για τον Θάνο Χατζηαγγέλου, ο οποίος μάχεται για την αξιοπρέπεια στα μπουντρούμια της Ελλάδας.

Για τον Ivan, ο οποίος βρίσκεται επίσης σε απεργία πείνας στη Γαλλία, και για τους 11 κρατουμένους και κρατούμενες απ’ την Τουρκία που διεξήγαγαν απεργία πείνας στις ελληνικές φυλακές.

Σε αλληλεγγύη με τους καταληψίες του Lützerath.

Ενάντια στην πρόοδο που λεηλατεί τον πλανήτη – Επίθεση στο τεχνο-βιομηχανικό σύμπλεγμα.

Λευτεριά σε όλους τους φυλακισμένους και τις φυλακισμένες!

Κάποιοι/ες αναρχικοί/ές

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Prospero Gallinari πάντα παρών! (Ρέτζιο Εμίλια, 1/1/1951 – 14/1/2013)

PROSPERO GALLINARI
[Ρέτζιο Εμίλια 1/1/1951 – 14/1/2013]
ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ!

[…] Ήμασταν σε πόλεμο, όπως εκείνοι οι δυστυχισμένοι φαντάροι που επιστρατεύονταν και στέλνονταν στο Βιετνάμ. Τέτοια ήταν η σύγκρουση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Όλα ξεκίνησαν από το εργατικό κίνημα. Στις διαδηλώσεις μας για μια καλύτερη κοινωνική κατάσταση, ενάντια στην ανεργία, το Κράτος απάντησε με την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής και ξυλοδαρμούς. Οι αντιδραστικές δυνάμεις απάντησαν με τη σφαγή της πιάτσα Φοντάνα. Σε εκείνο το σημείο, από τη μεριά μας, δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από το να απαντήσουμε ένοπλα. Μια κυριολεκτική κήρυξη πολέμου […]

Τέλος μιας ιστορίας. Η Ιστορία συνεχίζεται…

Δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Πρόσπερο Γκαλινάρι, αυτού του ξεχωριστού κομμουνιστή από την κόκκινη Εμίλια, κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Ιταλία, από τις μιλανέζικες εκδόσεις PGreco, μια νέα εμπλουτισμένη επανέκδοση της αυτοβιογραφίας του “Ένας αγρότης στη μητρόπολη. Αναμνήσεις ενός αγωνιστή των Ερυθρών Ταξιαρχιών”, η οποία κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διάδοση [Αθήνα, 2015].

H Επανάσταση είναι ένας ανθός που δεν πεθαίνει…

Στη Μνήμη του, μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε την Εισαγωγή σ’ αυτήν την επανέκδοση, γραμμένη από τους συντρόφους & τις συντρόφισσες του. Πρόκειται για ένα πολύτιμο συλλογικό κείμενο, συνοπτικό και πυκνό, γραμμένο δέκα χρόνια μετά το θάνατο του “Gallo”, με πολιτική ειλικρίνεια, συντροφική ανθρωπιά και το βλέμμα στραμμένο εκεί που στόχευε πάντα και εκείνο αυτού του ξεχωριστού αγρότη στη μητρόπολη: στην επαναστατική προοπτική.

Αυτή η χρήσιμη επανέκδοση στα ιταλικά περιέχει και δυο συλλογικά κείμενα της δεκαετίας του 1990, με την υπογραφή του Πρόσπερο και άλλων πολιτικών κρατούμενων – πρώην μελών της επαναστατικής κομμουνιστικής οργάνωσης που σημάδεψε όσο λίγες την Ιστορία του ευρωπαϊκού “σύντομου 20ου αιώνα”, τα οποία θα μεταφραστούν προσεχώς στα ελληνικά και θα δημοσιευθούν στο prolprot.espivblogs.net

Πρόκειται για δύο απολογιστικά κείμενα, γραμμένα σε περιόδους προγενέστερες της συγγραφής και της έκδοσης της βιογραφίας του. Το πρώτο, με τον τηλεγραφικό τίτλο “Για τα χρόνια του Εβδομήντα” γράφτηκε στη ρωμαϊκή φυλακή Rebibbia το Γενάρη του 1994, ως μια συμβολή στην εκδήλωση που είχε διοργανώσει το Circolo Valerio Verbano με αφορμή την έκδοση του Franco Ottaviano: “Η επανάσταση μέσα στο λαβύρινθο” [“La rivoluzione nel labirinto”] (εκδ. Rubbettino, Μεσίνα. 1993). Το δεύτερο, συντάχθηκε μ’ αφορμή τη συμπλήρωση της πρώτης εικοσαετίας από την απαγωγή του Άλντο Μόρο και δημοσιεύθηκε στην καθημερινή εφημερίδα il manifesto στις 20/3/1998 με τιτλο “Οι ερωτήσεις της ιστορίας” [“Le domande della storia”].

Στη Μνήμη του, αναδημοσιεύουμε επίσης και το κείμενο της Προλεταριακής Πρωτοβουλίας ΠΡΟΣΠΕΡΟ ΓΚΑΛΙΝΑΡΙ: ΠΑΡΩΝ! που δέκα χρόνια μετά τη συγγραφή και δημοσίευση του, μεταφράστηκε στα ιταλικά και στάλθηκε ώστε να διαβαστεί -μαζί μ’ ένα σύντομο Προλεταριακό Χαιρετισμό από την Αθήνα– στην Εκδήλωση “Μεταξύ Παρελθόντος και Παρόντος“, για τη Bιβλιοπαρουσίαση αυτής της επανέκδοσης, η οποία θα πραγματοποιηθεί στη Ρώμη σήμερα Σάββατο 14 Γενάρη 2023 στο αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Ex Snia και συνδιοργανώνεται από τη συνέλευση της κατάληψης, την πολιτική ομάδα Μilitant και τη συνέλευση του κατειλημμένου χώρου DeLolis Underground που στεγάζεται στη φοιτητική εστία του πανεπιστημίου La Sapienza.

“Fine di una storia. La Storia continua…
La Rivoluzione e’ un fiore che non muore…
Ciao Prospero.”

Προλεταριακή Πρωτοβουλία
Αθήνα, Γενάρης 2023

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ

Δέκα χρόνια πριν, στις 14 Γενάρη του 2013 πέθανε στην Ρέτζιο Εμίλια ο Πρόσπερο Γκαλινάρι. Χτυπημένος από το τελευταίο και μοιραίο καρδιακό επεισόδιο βρέθηκε κοντά στο σπίτι του, πεσμένος πάνω στο τιμόνι του αμαξιού του. Τελούσε σε καθεστώς κατ’ οίκον περιορισμού για λόγους υγείας. Όπως κάθε μέρα πήγαινε στην εταιρεία, όπου του είχε δοθεί άδεια εργασίας και δούλευε, εκτελώντας χρέη εργάτη.

Στην κηδεία του παραβρέθηκαν πολλά άτομα. Παλιοί στρατευμένοι των Κόκκινων Ταξιαρχιών [Brigate Rosse (ΒR)], ηλικιωμένα στέλεχη του ιταλικού επαναστατικού κινήματος, πολλοί από την Εμίλια που τον είχαν γνωρίσει στα νιάτα του και πάρα πολλοί νεολαίοι που είχαν μάθει να τον σέβονται, ακούγοντας τις συνεντεύξεις και διαβάζοντας το βιβλίο με τις αναμνήσεις του που τιτλοφορείται Ένας αγρότης στη μητρόπολη.

Έμοιαζε και ήταν όντως μια κηδεία από άλλους καιρούς. Μια μαρτυρία ενότητας και μια ευκαιρία για να δεθούν μαζί το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, στη μνήμη ενός ανθρώπου, η ακεραιότητα του οποίου υπήρξε απολύτως αδιαμφισβήτητη. Ήταν ένα γεγονός που ενόχλησε αρκετά. Ακολούθησε ένα καταιγισμός από καταδικαστικές δηλώσεις ενώ ασκήθηκαν μέχρι και διώξεις. Μα πως στάθηκε δυνατό έστω και να φανταστούμε ότι θα μπορούσαμε να θάψουμε μ’ αυτόν τον τρόπο, αυτόν τον νεκρό; Στη χώρα μας, υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να τα κάνουμε. Ν’ ανοίγουμε το κολασμένο τσουκάλι της ιστορίας, όπως το έλεγε ο Μαρξ, μπορεί να είναι επικίνδυνο.

Πράγματι, η ιστορία είναι ένα πεδίο μάχης με διπλή έννοια, ως το πεδίο της πάλης μεταξύ των τάξεων, τόσο κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής της όσο και στην εκ των υστέρων ανακατασκευή της. Αυτός ο ισχυρισμός, ή αν θέλουμε αυτή η ωμή αλήθεια, εκδηλώνεται -με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο- όταν γίνεται λόγος για τα ιταλικά χρόνια του Εβδομήντα. Με την απόσταση αρκετών δεκαετιών, φαίνεται ξεκάθαρη η πολιτική σημασία και η κοινωνική ευρύτητα της σύγκρουσης που παράχθηκε ανάμεσα στο προλεταριάτο και τη μπουρζουαζία. Όχι όμως τυχαία, μετά απ’ όλο αυτόν τον καιρό, οι πολεμικές μαίνονται ακόμα, χωρίς να λείπουν τα χτυπήματα, ανεβάζοντας στη σκηνή πάντοτε το ίδιο τροπάριο: η άρνηση -από πλευράς της κυρίαρχης τάξης- παραδοχής του γεγονότος ότι η εξουσία της τέθηκε υπό αμφισβήτηση από μια νέα γενιά κομμουνιστών, ριζωμένη στη κοινωνία, προτιθέμενη να δώσει μια χειροπιαστή έννοια στη λέξη επανάσταση.

Πρόκειται για έναν επαναλαμβανόμενο εξαναγκασμό. Μια εμμονή που ενίοτε, όπως στην περίπτωση της λεγόμενης παρασκηνιολογίας [dietrologia], αγγίζει τα όρια του γκροτέσκου. Αλλά δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε. Πρόκειται για κάτι που ανταποκρίνεται σε μια βαθύτερη ανάγκη της μπουρζουαζίας, ν’ αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως οικουμενική τάξη και ως την τελευταία λέξη της ιστορίας. Η αθλιότητα, οι πόλεμοι και οι φασισμοί που το κοινωνικό σύστημα της παρήγαγε και εξακολουθεί να παράγει, δεν μετράνε. Η αστική τάξη εκθέτει περήφανη τα συντάγματα της, αδιάφορη για τις εξόφθαλμες αντιθέσεις ανάμεσα στα λόγια και τα έργα της. Φυσικά, το παιχνίδι τινάζεται στον αέρα όταν οι καταπιεσμένοι αποκτούν συνείδηση της πραγματικής συνθήκης τους, θέτοντας υπό αμφισβήτηση -με τρόπο ορθολογικό και οργανωμένο- την κεφαλαιοκρατία. Συνέβη πολλές φορές και θα συμβεί ξανά. Γι’ αυτό είναι χρήσιμη η ανάγνωση του Ένας αγρότης στη μητρόπολη. Γιατί είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε μέχρι τέλους μέσα στην τάξη του. Γιατί είναι ένα κεφάλαιο της ιστορίας μιας τάξης που -γνωρίζοντας πως να κρατάει δεμένα τα κομμάτια της- εξαπέλυσε και υπερασπίστηκε παράτολμες προκλήσεις, έτοιμη πάντοτε ν’ αρχίσει από την αρχή.

Εδώ, έχει νόημα να ειπωθεί κάτι για τον Πρόσπερο Γκαλινάρι. Η φύση στάθηκε μαζί του γενναιόδωρη, του έδωσε θάρρος, υπομονή, γνώση και θέληση. Ως τίμημα, μετά τα τριάντα του, απώλεσε λίγη από την υγεία του. Όμως τα εμφράγματα και τα ισχαιμικά δεν είχαν γονατίσει αυτόν τον Εμιλιάνο, από την κάτω Εμίλια. Διατηρούσε -χωρίς κόπο, ενστικτωδώς- την καλή του διάθεση. Μέσα από εκείνον, η τήρηση της συνέπειας έμοιαζε κάτι το απλό και ολοκληρωμένο. Δεν ήταν πεισματάρικη επιμονή. Δεν ήταν θρασεία έπαρση. Στον Πρόσπερο Γκαλινάρι, η σταθερότητα των τρόπων και των ιδεών αποκτούσε το νόημα της, μέσα από μια επιλογή που είχε γίνει μια για πάντα. Χωρίς μεταμέλειες. Χωρίς ελαφρότητες. Με τη μακρά πνοή του αγρότη και τη στεγνή ευθύνη του κομμουνιστή.

Πρόκειται για παραδειγματικά χαρακτηριστικά. Σήμερα είναι δόκιμο να το υπογραμμίζουμε, ενώπιον της πορείας μιας ζωής που βρίσκεται σμιλεμένη μέσα στο πλατύ πλινθόχτιστο της ταξικής πάλης. Ο Γκαλινάρι είχε γεννηθεί σε μια φτωχή οικογένεια και άρχισε να δουλεύει πολύ μικρός. Είχε μεγαλώσει με το μόχθο και την ικανοποιήση του ψωμιού που κατακτιέται από τα ίδια του τα χέρια. Όμως, σ΄ εκείνο το σπίτι και σ’ εκείνο το δικό του Ρέτζιο των χρόνων του Πενήντα, είχε διδαχθεί μια ανώτερη υπερηφάνεια. Εκείνη του συνειδητού προλεταριάτου. Εκείνη μιας δυνητικά διευθύνουσας τάξης, η οποία μέσα στο σύστημα του Τολιάτι, έβλεπε στην Κόκκινη Εμίλια τους πρώτους καρπούς της αντιφασιστικής μάχης, σφυρηλατώντας το οικοδόμημα του ιταλικού δρόμου προς το σοσιαλισμό.

Έλαχε στη μοίρα του Γκαλινάρι -και πολλών άλλων σαν κι εκείνον- να πρέπει να θέσουν υπό συζήτηση τα πάντα. Υπήρξαν σχίσματα, ρήξεις, αλληλοκατηγορίες και απογοητεύσεις. Το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα [Partito Comunista Italiano (PCI)] φάνταζε καθυστερημένο και διστακτικό μπροστά στο ρήγμα του 1968. Ένας ολόκληρος κόσμος χτύπαγε τις πόρτες του ευρωπαϊκού νεοκαπιταλισμού, ζητώντας αρκετά περισσότερα από ισότητα, ζητώντας απλώς την επανάσταση.

Ήταν πραγματικά μια ξεκάθαρη αποκοπή, η οποία παρέμεινε -μαζί με το προηγούμενα εφόδια- η προσωπική κληρονομιά του Πρόσπερο, κάτι που γινόταν εντελώς ξεκάθαρο, μέσα από τον ίδιο τον τρόπο της ύπαρξης του. Μπορούμε να σιχαινόμαστε τον γραφειοκράτη χωρίς να κηρύττουμε την απουσία της πειθαρχίας. Μπορούμε ν’ αντιπαρατεθούμε με την υποκρισία χωρίς να καταφεύγουμε στον ατομικισμό. Το σχολείο του κομμουνισμού της Εμίλια, με τα ευρύτερα θερμόμετρα του, δεν αποκηρύχθηκε ποτέ από τον Gallo, ο οποίος αποστρεφόταν αυθόρμητα τους σεχταρισμούς και τις εξτρεμιστικές μανίες της μικροαστικής τάξης. Όμως η αναγκαιότητα των ρήξεων, της γνώσης να βαδίζουμε, ακόμα και όντας λίγοι, να πηγαίνουμε αντίθετα στο ρεύμα, έμεινε σ’ εκείνον πάντοτε σε εγρήγορση, θρέφοντας μια ιδέα της πρωτοπορίας, που είχε τη γεύση μιας μοίρας που γινόταν αντιληπτή και αποδεκτή.

Όχι τυχαία, ο Πρόσπερο Γκαλινάρι έφερε όλη την αποφασιστικότητα του μέσα στις Kόκκινες Ταξιαρχίες. Σ’ αυτήν την οργάνωση συνέβαλε με το σύνολο των πεποιθήσεων του: με την έννοια του κόμματος, με την αντάρτικη αντίληψη και την ηθική μιας γενιάς που σκεφτόταν με τρόπο διεθνή και δεν φοβόταν να κόψει πίσω της τις γέφυρες. Δίχως άλλο, οι BR ήταν για εκείνον ένα σκληρό εργαλείο μέσα σε μια ριζική μάχη. Αποτελούσαν όμως και μια κοινότητα ανδρών και γυναικών, ενωμένων από μια επιλογή ζωής, η οποία έμπαινε κάθημερινά σε δοκιμασία. Η αλλαγή μιας πινακίδας σ’ ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, η συμμετοχή στην απαγωγή του Άλντο Μόρο, η συγγραφή ενός πολιτικού ντοκουμέντου ή το καθάρισμα του κελιού μιας ειδικής φυλακής, ήταν καθήκοντα που αναλάμβανε με την ίδια αντιρητορική, συχνά πυκνά ειρωνική, αφοσίωση. Ήταν σε θέση να διδάσκεται και να το αποδέχεται χωρίς καμία δυσκολία, από κάποιον σύντροφο πιο άπειρο από εκείνον. Ήταν σε θέση να τον βοηθήσει με μια άξαφνη ευαισθησία, μαντεύοντας την ανθρώπινη πλευρά του προβλήματος.

Δεν υπερβάλουμε. Στον Γκαλινάρι δεν αρέσαν οι υπερβολές. Μιλάμε μονάχα για τον άνθρωπο, τον στρατευμένο, τον ταξιαρχίτη. Στις Κόκκινες Ταξιαρχίες έδωσε όλο του το είναι, με τη φυσικότητα που εκτελούνται τα βασικά καθήκοντα. Ακολούθησε ολόκληρη τη διαδρομή. Αρνήθηκε κάθε συμβιβασμό. Άπέφυγε να κρατήσει κάθε εύκολη απόσταση.

Γιατί εκείνος, όπως και πάρα πολλοί άλλοι επαναστάτες πριν από εκείνον, ήρθε αντιμέτωπος με την ήττα και ήταν ακριβώς μέσα στην ήττα που ο Πρόσπερο επέδειξε τις ιδιαίτερες αρετές του. Δεν καλλιέργησε απεχθείς πρόσωποκεντρισμούς. Δεν αρνήθηκε τη συζήτηση με όποιον αγνοούσε το ιδιαίτερο πλαίσιο των χρόνων του Εβδομήντα. H δική του αγωνία συμπυκνωνόταν στην αυθεντική μετάδοση μιας κληρονομιάς εμπειριών στις νέες γενιές. Γι’ αυτόν το λόγο -με την απουσία κάθε θυματοποίησης που τον χαρακτήριζε- ενθάρρυνε μέσα στα κινήματα μια μάχη για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατούμενων. Γι’ αυτόν το λόγο -με την απόσταση που τον χώριζε από κάθε πρωταγωνιστισμό- εξήγησε, όπου του στάθηκε δυνατό, το νόημα μιας ιστορίας που λασπωνόταν από τα χτυπήματα των παρασκηνιολογιών, των κατευθυνόμενων παραποιήσεων και των κραυγαλέων ή πιο λεπτεπίλεπτων σχηματοποιήσεων.

Ναι, ο Πρόσπερο Γκαλινάρι ήταν ένα κομμουνιστής που -για να το πούμε με βαριές κουβέντες- ήξερε να σέβεται την έμφυτη ανωτερότητα της ιστορίας. Ήξερε όμως και ότι αυτός ο ορίζοντας δεν περιέχει ένα εξασφαλισμένο αίσιο τέλος και όλη του τη ζωή την έθεσε στην υπηρεσία μιας πρόκλησης που έπρεπε -φόρα τη φορά- να τεθεί, μέσα στα πάντοτε διαφορετικά πειράματα της συλλογικής δράσης.

Ας μιλήσουμε τέλος για το βιβλίο. Ο αναγνώστης του Ένας αγρότης στη μητρόπολη βρίσκεται ενώπιον μιας στοχασμένης ακολουθίας αναμνήσεων. Πρόκειται για αναμνήσεις κυρίως πολιτικές. Δεν λείπει όμως και η προσοχή στα πράγματα της ζωής, στις πάμπολλες σημασίες της καθημερινής ύπαρξης. Δεν πρόκειται απλώς για τη λύπη του στρατευμένου ή του φυλακισμένου για τη στέρηση των προσωπικών αισθημάτων, των χρωμάτων και των ήχων του κόσμου. Πρόκειται για τη σχέση με τη γη και τον αέρα, της σχέσης με την εναλλαγή των εποχών, εκείνου του κριτηρίου που είχε κληρονομήσει από τη συλλογική χειρωνακτικότητα της αγροτικής εργασίας. Στον Γκαλινάρι, όλα αυτά ήταν ριζωμένα στη ψυχή του, κάτι που δεν απώλεσε -σε καμία περίπτωση- κατά την διάρκεια του ταξιδιού του μέσα στη μητρόπολη. Αυτό που προέκυπτε ήταν μια ξεχωριστή ειλικρίνεια. Μια ειλικρίνεια, διόλου αφελής, την οποία ο αναγνώστης θα συναντήσει μέσα στις σελίδες του, εκεί όπου ο άνθρωπος, ο στρατευμένος και ο πολιτικός διευθύνοντας καταφέρνουν να συνομιλούν χωρίς παρωπίδες και ναρκισισμούς, με μια γλώσσα καθαρή και ειλικρινή που καθιστά αυτή τη μνήμη σε πολύτιμη, παραδίδοντας την στην ιστορία.

Πολύ συχνά γίνεται λόγος, και ορθά, για τα όρια και τους κινδύνους της αναμνησιολογίας. Για τις Β.R υπάρχει πολύ μεγάλη, ίσως υπερβολική, εξαιτίας και του γεγονότος ότι η απαγόρευση που κηρύχθηκε από την κυρίαρχη τάξη ως προς την ιστορική-πολιτική συζήτηση προσέδωσε στη διήγηση, στην ατομική αναφορά, στο λίγο ή πολύ αληθές αφήγημα των βιωμένων εμπειριών, ένα συμπληρωματικό -όχι πάντοτε θετικό- ρόλο. Μονάχα τώρα μερικοί ιστορικοί αρχίζουν να τίθενται σε κίνηση με τις ελάχιστες δόσεις επάρκειας. Σε κάθε περίπτωση, γίνεται αντιληπτή η έλλειψη μιας γενικής ματιάς, μιας πολύπλοκης ματιάς ικανής να συνδέσει την ιστορία της ένοπλης πάλης με το ευρύτερο πλαίσιο των ιταλικών και ευρωπαϊκών ταξικών αγώνων των χρόνων του Εβδομήντα, καθώς επίσης και με τη γενικότερη ιστορία του ιστορικού κομμουνισμού, στην οποία οι Κόκκινες Ταξιαρχίες εξ ολοκλήρου περιλαμβάνονται.

Αυτή είναι ίσως και η σημαντικότερη συμβολή του Ένας αγρότης στη μητρόπολη προς τον ενδιαφερόμενο αναγνώστη, τόσο τον στρατευμένο όσο επίσης και στον μελετητή που δουλεύει πάνω στο υλικό της ιστορίας. Οι Brigate Rosse ήταν μια επαναστατική κομμουνιστική οργάνωση. Γεννήθηκαν μέσα στην εργατική τάξη, με τον διακηρυγμένο στόχο να βρούν ένα δρόμο για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, μέσα στις νέες συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί μεταπολεμικά από τον καπιταλισμό και την παγκόσμια συνθήκη. Βρέθηκαν αντιμέτωπες και αποπειράθηκαν να επιλύσουν τα κλασσικά προβλήματα του επαναστατικού μαρξισμού. Αναγκαστικά έπρεπε να εφεύρουν, αλλά το έκαναν μέσα σ’ ένα αυλάκι μακρύτερο και πλατύτερο από τη δική τους εμπειρία. Έγραψαν και θεωρητικοποίησαν, η σκέψη τους όμως συνδεόταν με μια διεθνή συζήτηση που εκτεινόταν πολύ πιο πέρα από τα ιταλικά σύνορα, στοχεύοντας στην επανεκκίνηση των ζητημάτων του λενινισμού μέσα στη χώρα της Κόκκινης Διετίας, της αντιφασιστικής Αντίστασης, του φοιτητικού Εξήντα Οκτώ και του εργατικού Εξήντα Εννιά.

Δεν ήταν ένα εύκολο καθήκον και το βιβλίο του Πρόσπερο Γκαλινάρι προσφέρει πολλά ερεθίσματα ώστε να γίνουν αντιληπτά τόσο τα προσόντα όσο και τα όρια των Κόκκινων Ταξιαρχιών. Σε κάθε περίπτωση, ο συγγραφέας δεν επιζητεί εκπτώσεις. Δεν παριστάνει τον σκληρό. Ούτε καν φορτώνει τις ευθύνες στην εποχή, τις ιδεολογίες και την μέγκενη του Χίλια Εννιακόσια που βρισκόταν παγιδευμένο μέσα στα απολυτοποιημένα καθήκοντα. Απλούστατα, ο Γκαλινάρι καταθέτει την υπερηφάνεια της ισχύος και της ενότητας, τη θλίψη για τους διαιρέσεις και τις διασπάσεις, τις ερωτήσεις που μια συλλογική ιστορία έθεσε στον ίδιο της τον εαυτό, αφήνοντας αυτές για κληρονομία στις επόμενες γενιές.

Εν τέλει, δεν δικαιούμαστε να θρέφουμε αυταπάτες. Θ’ ακούσουμε και πάλι να λένε ότι ο Πρόσπερο ήταν μονάχα ένας δολοφόνος, μην έχοντας εύκολες απαντήσεις, αφού σίγουρα εκείνος χρησιμοποίησε τη βία ενάντια σ’ εκείνον που θεωρούσε εχθρό του δικού του κόσμου. Θα διαβάσουμε μέχρι αηδίας ότι ενσάρκωσε το πρότυπο του φανατικού στρατευμένου και δεν θα ξεγελαστούμε, αφού εκείνος είχε απαρνηθεί αναμφίβολα τη βολική τελειότητα των αμερόληπτων ψυχών.

Η αλήθεια είναι ότι σ’ αυτόν τον κόσμο τον φτιαγμένο από καταπίεση και πόνο, ο Πρόσπερο Γκαλινάρι από μικρό παιδί πήρε κατά γράμμα τον κομμουνισμό, και τουλάχιστον άφησε το δάγκωμα των δοντιών του πάνω στο χέρι που μας βαράει εδώ και αιώνες. Είναι ένα καύχημα του προλεταριάτου που ξέρει να βγάζει τέτοια άτομα, αφού είναι σ’ αυτούς τους απαραίτητους, όπως τους έλεγε ο Μπρεχτ, που εναπόκειται η πιθανότητα μια μέρα να ξεπεραστούν τα σύνορα της αστικής κοινωνίας.

Γενάρης 2023
Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες του Πρόσπερο

ΕΝΑΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Γι’ αυτή τη ρωμαϊκή βραδιά “μεταξύ παρελθόντος και παρόντος”, δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Πρόσπερο Γκαλινάρι, για την παρουσίαση της νέας έκδοσης της βιογραφίας του “αγρότη στη μητρόπολη”, μεταφράσαμε στα ιταλικά αυτό το κείμενο που γράφτηκε το 2013 από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΒΙΔΑ για την όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού (15ο τεύχος. Aθήνα. Aπρίλης 2013).

Μαζί με το κείμενο στέλνουμε και τους θερμούς χαιρετισμούς σ’ όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, όλους τους άνδρες και τις γυναίκες στην Ιταλία που συνεχίζουν ν’ αντιστέκονται και ν’ αγωνίζονται ενάντια σ’ αυτόν το κόσμο τον φτιαγμένο από καταπίεση και εκμετάλλευση, πόλεμο, εξαθλίωση και θάνατο, ενάντια σ’ αυτό το κεφαλαιο-κρατικό-ιμπεριαλιστικό κτήνος που ρουφάει τις ζωές μας, ενάντια στο οποίο αυτός ο κομμουνιστής από την Εμίλια, σ’ όλη τη ζωή του, πολέμησε και αγωνίστηκε.

Από την αθηναϊκή μητρόπολη, σας χαιρετίζουμε με σφιγμένη τη γροθιά, εκφράζοντας την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον αναρχικό σύντροφο Alfredo Cospito που μέσα από τη φυλακή μάχεται για τη ζωή ενάντια στο θάνατο, με το έσχατο όπλο στη διάθεση του, και σ’ όλους τους πολιτικούς κρατούμενους και κρατούμενες, σ’ όλους τους φυλακισμένους και τις φυλακισμένες που αγωνίζονται μέσα στις ιταλικές φυλακές.

Όπως είχε γραφτεί και διαβαστεί κι εκείνη τη χειμωνιάτικη ημέρα, δέκα χρόνια πριν στο Coviolo, από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που μοιράστηκαν με τον Πρόσπερο τον πολιτικό αγώνα των Κόκκινων Ταξιαρχιών και τον εγκλεισμό στις ειδικές φυλακές:

Τέλος μιας ιστορίας. Η Ιστορία συνεχίζεται…

Προλεταριακή Πρωτοβουλία
Αθήνα, Γενάρης 2023.

ΠΡΟΣΠΕΡΟ ΓΚΑΛΙΝΑΡΙ: ΠΑΡΩΝ!

Στις 14 Γενάρη 2013 έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 62 χρόνων, ο Πρόσπερο Γκαλινάρι, κομμουνιστής μαχητής και μέλος του “ιστορικού πυρήνα” των Κόκκινων Ταξιαρχιών. Η διαδρομή του σκιαγραφεί με γλαφυρό τρόπο τη διαδρομή του επαναστατικού κινήματος στην Ιταλία, των χιλιάδων αγωνιστών και αγωνιστριών που δόθηκαν ολόψυχα και με ανιδιοτέλεια στον Αγώνα για την Επανάσταση και τον Κομμουνισμό.

Γεννημένος την πρωτοχρονιά του 1951 στην “κόκκινη” Ρέτζιο Εμίλια από μια κομμουνιστική οικογένεια χωρικών, από πολύ μικρή ηλικία θα γίνει μέλος της νεολαίας του ΙΚΚ (PCI). To 1968 δεν θ’ ανανεώσει την κάρτα μέλους. Είναι η εποχή που “το μεγαλύτερο Κ.Κ της δυτικής Ευρώπης” θα συνθηκολογήσει πλέον ολοφάνερα με το αστικό καθεστώς και θ’ αρχίσει να διαμορφώνει τη ρεβιζιονιστική γραμμή του “ιστορικού συμβιβασμού” και του “ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό”. Είναι η εποχή που χιλιάδες προλετάριοι θα επιλέξουν την εναντίωση σ’ αυτή την γραμμή και θ’ αποπειραθούν τη έφοδο στον ουρανό. Είναι η εποχή που το Κόμμα πρόσταζε “θυσίες για την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας” και το Κίνημα απαντούσε: “Τι θέλουμε; Τα θέλουμε όλα!”. Μέσα σ’ αυτο το συγκρουσιακό κλίμα ο Πρόσπερο, ο νεαρός “χωρικός στη Μητρόπολη” θα ενταχθεί στην Μητροπολιτική Πολιτική Συλλογικότητα (CPM) του Μιλάνου και από εκεί μαζί με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του θα σχηματίσουν τις πρώτες Κόκκινες Ταξιαρχίες.

Η πορεία του θα δεθεί άρρηκτα με την ιστορία της οργάνωσης. Θα συλληφθεί το 1974 στο Τορίνο, θα δηλώσει πολιτικός κρατούμενος και το Γενάρη του 1977 θα καταφέρει ν’ αποδράσει από τις φυλακές του Τρεβίζο. Το 1978 θα λάβει μέρος στην επιχείρηση της απαγωγής του Άλντο Μόρο και τα καθεστωτικά ΜΜΕ θα τον σκιαγραφήσουν για χρόνια ως τον “εκτελεστή του χριστιανοδημοκράτη ηγέτη”, μια κατηγορία την οποίο ο ίδιος ουδέποτε ούτε θ’ αρνηθεί ούτε θα επιβεβαιώσει. Θα συλληφθεί και πάλι το Σεπτέμβρη του 1979 στη Ρώμη, μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών βαριά τραυματισμένος. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς κράτησης του στις φυλακές υψίστης ασφαλείας, όπου ούτε θα “μετανοήσει” ούτε θα “διαχωριστεί”, θα υποστεί πολλαπλά καρδιακά εμφράγματα. Το 1984 όντας κρατούμενος θα γράψει μαζί με τους Αντόνι Κόι, Μπρούνο Σεγκέτι και Φραντσέσκο Πιτσιόνι το βιβλίο “Πολιτική και Επανάσταση”, ένα πυκνό έργο που θ’ αποτελέσει τη θεωρητική βάση αυτού που θα οριστεί σχηματικά ως δεύτερη θέση των Κόκκινων Ταξιαρχιών – Μαχόμενου Κομμουνιστικού Κόμματος (BR-PCC) και θα οδηγήσει στο σχηματισμό της Ένωσης Μαχόμενων Κομμουνιστών (BR-UCC).

To 1996, η ιταλική αστική δικαιοσύνη διέκοψε την ποινή του για λόγους υγείας, φοβούμενη το κόστος του θανάτου του μέσα στις φυλακές, ενώ λίγο καιρό αργότερα και ως το τέλος της ζωής του θα τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό με τη δυνατότητα μετακίνησης του αποκλειστικά για λόγους εργασίας. Ουσιαστικά, 34 χρόνια μετά τη σύλληψη του εξακολουθούσε να ζει σε καθεστώς ομηρίας. Οι παρεμβάσεις μνήμης που έγιναν σε διάφορες γωνιές της ιταλικές επικράτειας μετά το θάνατο του, και η κηδεία του που πραγματοποιήθηκε στις 19 Γενάρη 2013 στο χωριό του Κοβιόλο με την παρουσία εκατοντάδων συντρόφων και συντροφισσών σήκωσε ένα τρομολαγνικό κουρνιαχτό από πλευράς των καθεστωτικών ΜΜΕ και των αστών δημοσιολόγων που μίλησαν “για τη νεκρανάσταση του κλίματος των μολυβένιων χρόνων” και για τους “κινδύνους που προκύπτουν από την εξιδανίκευση της εικόνας ενός τρομοκράτη”. Μια απτή απόδειξη του φόβου που σπέρνει στην αστική τάξη και τα κράτη της η φιγούρα ενός προλετάριου, ενός κομμουνιστή, ενός επαναστάτη, ακόμα και νεκρού…

Προλεταριακή Πρωτοβουλία
Αθήνα, χειμώνας 2013.

Πηγή: Προλεταριακή Πρωτοβουλία

Ιταλία, Τρέντο: Ο Poza βρίσκεται κι αυτός κρατούμενος

Από τις 11 Ιανουαρίου, ο φίλος και σύντροφος Poza βρίσκεται, όπως και ο Rupert, κρατούμενος στη φυλακή του Spini di Gardolo (στο Τρέντο), υπό καθεστώς “ημι-ελευθερίας” (ελεύθερος κατά τη διάρκεια της ημέρας). Πρέπει να συμπληρώσει 2 έτη και 8 μήνες ως υπόλοιπο της εκτίσιμης ποινής του για τις κατηγορίες που προέκυψαν από την επιχείρηση “Renata”, καθώς και για μία ακόμη οριστική καταδίκη.

Για να του στείλετε γράμμα:

Andrea Parolari
via Cesare Beccaria 13
38121 Spini di Gardolo
Trento

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Abya Yala: Ανακοίνωση αναρχικών, ανατρεπτικών και επαναστατών/ριών σε αλληλεγγύη με τον σύντροφο Alfredo Cospito

Δημόσια ανακοίνωση αναρχικών, αντιεξουσιαστών ανατρεπτικών, αντισπισιστριών και αναρχοφεμινιστριών μηδενιστριών σχετικά με την παρούσα κατάσταση του συντρόφου Alfredo Cospito στις ιταλικές φασιστικές φυλακές, σχεδόν 90 μέρες απ’ όταν ξεκίνησε την απεργία πείνας.

Ως συντρόφισσες και σύντροφοι που σχετιζόμαστε με τον αναρχικό αγώνα ενάντια στις φυλακές, την κοινωνία-φυλακή και το σύστημα κυριαρχίας, εκφράζουμε μέσα απ’ αυτές τις αράδες την ακλόνητη αλληλεγγύη μας προς τον σύντροφο Alfredo Cospito, αιχμάλωτος του ιταλικού κράτους στη φυλακή του Μπανκάλι, στο Σάσσαρι της Σαρδηνίας · ένα κέντρο εξόντωσης όπου εφαρμόζεται το αβάσταχτο καθεστώς 41 bis, με στόχο να διαλύσει τον σύντροφο ως υποκείμενο, και να τον αποτρέψει απ’ τη διατήρηση κάθε είδους επαφής με όλα τα συντρόφια του εντός κι εκτός φυλακής.

Ο Alfredo βρίσκεται σε απεργία πείνας για σχεδόν 90 ημέρες, απαιτώντας τη λήξη του καταραμένου αυτού καθεστώτος, το οποίο απαγάγει τις συντρόφισσες και τους συντρόφους μας, βασανίζοντάς τους με την απομόνωση ούτως ώστε είτε να ρουφιανέψουν και να ομολογήσουν, είτε να πεθάνουν · μόνο σ’ αυτές τις δύο περιπτώσεις τίθεται σε εφαρμογή το 41 bis.

Ως συντρόφισσες και σύντροφοι με πολιτική συγγένεια, καταδικάζουμε το βασανιστήριο που υφίσταται ο Alfredo και άλλα συντρόφια μας · είναι γνωστό πως διατηρούμε μιαν αστείρευτη δέσμευση να ρίξουμε το σύστημα κυριαρχίας, μια δέσμευση που δε σταματά ούτε με βασανιστήρια, ούτε με φυλακές, ούτε ακόμη και με τον θάνατο, και να γιατί ο Alfredo ρισκάρει τη ζωή του με αποφασιστικότητα και δίχως κανέναν δισταγμό.

Από την περιοχή που καταλαμβάνεται απ’ το χιλιάνικο αποικιοκρατικό κράτος, αλλά και από διάφορες περιοχές της Abya Yala, δηλώνουμε πως ο αγώνας του συντρόφου μας είναι και δικός μας αγώνας, και πως οι συνέπειες μιας κακής έκβασης σε αυτόν θα γίνουν ορατές και αισθητές παντού.

Οι εχθροί μας, το κράτος κι οι δεσμοφύλακες, γνωρίζουν πως τα σύνορα είναι γι’ αυτούς, όχι για εμάς, και πως οι απαντήσεις μας δε θα περάσουν απαρατήρητες αν πάρουν έναν ακόμη από εμάς.

Ως αναρχικοί/ές, μηδενιστές/ριες και ανατρεπτικοί/ές, γνωρίζουμε πως θα βρισκόμαστε πάντα σε σύγκρουση, μια ιστορική και διαρκή σύγκρουση, εντός της οποίας η ζωή και ο θάνατος απαντώνται μονίμως στον δίχως όρους αγώνα για την καταστροφή ολόκληρου του πολιτισμού που μας επιβάλλεται απ’ την εξουσία κι απ’ τις σχέσεις κυριαρχίας.

Σύντροφε Alfredo Cospito, το ξέρουμε πως αυτά τα λόγια δε θα τ’ αφήσουν να φτάσουν σε ‘σένα · παρ’ όλα αυτά, σου εκφράζουμε πως είμαστε μαζί σου έστω κι από απόσταση, και πως ο αγώνας σου -όπως και τόσων άλλων- είναι και θα είναι παρών στην καθημερινή δράση μας.

Θάνατος στην κοινωνία-φυλακή και σε όλα τα κράτη και τους θεσμούς που τα στηρίζουν.

Απαιτούμε τη λήξη του 41 bis για τον Alfredo Cospito, καθώς και της απομόνωσης όλων των συντροφισσών και των συντρόφων μας που βρίσκονται αιχμάλωτοι σε φυλακές ανά τον κόσμο.

Σας καλούμε να δείξετε με όλα τα μέσα την αλληλεγγύη σας για τον Alfredo. Αναρχικοί, αντιεξουσιαστές και αντισπισιστές μηδενιστές κρατούμενοι και κρατούμενες, έξω απ’ τις φυλακές τώρα!

Τέλος στο καθεστώς 41 bis!

Τέλος στην απομόνωση εντός φυλακών!

Αναρχικοί, ανατρεπτικοί και αντισπισιστές κρατούμενοι και κρατούμενες, στους δρόμους τώρα!

– Εταιρική φυλακή La Gonzalina, στη Ρανκάγουα:
Marcelo Villarroel Sepúlveda.
Juan Aliste Vega.
Joaquin García Chancks.
Francisco Solar Domínguez.
Aldo Hernandez.

– Γυναικεία φυλακή Σαν Μιγκέλ, στο Σαντιάγο:
Mónica Caballero Sepúlveda.
Itamar Diaz.
Bélgica Toro Coleman.

– Εταιρική φυλακή Santiago 1:
Nicolas Melendez.
Rodolfo Olivares.
Diego Rivas.
Lucas Hernandez.
Abraham Astorga.
Javier Reyes.
Roman Zapata.
Tomás González Quezada.

– Red Solidaria Antikarcelaria con Juan y Marcelo (RSAJM).
– D-Linkir banda.
– Ciclo de Cine Anticarcelario Libertario.
– Revista Tiempo de Luchar (RSAJM).
– Red traductora de contrainformación Contra Info.espiv.net
– Buscando la kalle informativo de presxs subversivxs y anarquistas.
– Espacio Fénix.
– Boletin La Bomba.
– Coordinadora 18 de Octubre.
– Editorial Memoria Negra.
– Publicacion Refractario.
– Revista Anarquista Internacional Kalinov Most.
– Periodico Tinta de Fuga.
– Programa Recupera Tu Vida.
– Radio 31 de Enero.
– MapuAwka Contrainformación.
– Medio Libre La Zarzamora.
– Furia Anarcofeminista. Lima.
– Puntada con Hilo, comunicaciones lesbofeministas autónomas.
– Resistencia Dignidad.
– Jornadas Antifascistas.
– Asamblea Anarquista del Bio Bio.
– Red internacional por la libertad de los presos políticos del mundo y justicia por nuestros mártires.
– Taller Muerdago.
– Viejo Ted.
– Dagaz Bs. As. Argentina.
– Desborde Ediciones.
– Mundano Metralla.
– Festival de cine Anarquista Buenos Aires.
– Espacio Casa La Gomera Bs. As. Argentina.
– Loreone del Krimen.
– Programa Kontrababylon.
– Negras Tormentas.
– Radio 8 de octubre. Costa Rica.
– Laboratorio Popular de Medios Libres.

13 Ιανουαρίου 2023

Από διάφορες περιοχές της Abya Yala.

Πηγή: Aboliton Media

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

22-28 Ιανουαρίου: Διεθνές κάλεσμα για δράση σε αλληλεγγύη με τον Alfredo Cospito και για το τέλος του καθεστώτος 41 bis

Επεκτείνουμε το κάλεσμα για μια διεθνή εκστρατεία αλληλεγγύης στον σύντροφο Αλφρέντο Κοσπίτο κατά τη διάρκεια της εβδομάδας 22 έως 28 Ιανουαρίου. Περισσότερες από 80 ημέρες μετά την έναρξη της απεργίας πείνας του ενάντια στο καθεστώς 41 bis, είναι σημαντικό για μας να ενισχύσουμε και να πολλαπλασιάσουμε τις κινήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης και να αναπτύξουμε όλες μας τις δυνάμεις ενάντια σε κάθε έκφραση της κυριαρχίας. Ελπίζουμε ότι αυτή η πρωτοβουλία μπορεί να μεταφραστεί και να διαδοθεί σε όλους τους αντιεξουσιαστές συντρόφους σε όλο τον κόσμο.

Επίσης, ελπίζουμε ότι αυτή η εκστρατεία θα ξεπεράσει τα τείχη που απομονώνουν τον σύντροφο Αλφρέντο και ότι θα νιώσει την αλληλεγγύη μας και τη συνενοχή μας στον πόλεμο.

ΑΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ALFREDO ΜΟΝΟ ΤΟΥ!

ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ 41 BIS!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ALFREDO COSPITO!

ΖΗΤΩ Η ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Πηγή: Ευλογημένη Η Φλόγα

Αφίσες στα ελληνικά: Ευλογημένη Η Φλόγα

Ιταλία: Ενημέρωση για την κατάσταση της υγείας του Alfredo Cospito την 85η ημέρα απεργίας πείνας (12 Ιανουαρίου 2023)

Στις 12 Ιανουαρίου, την 85η ημέρα της απεργίας πείνας μέχρι τέλους ενάντια στο καθεστώς των φυλακών 41 bis και την ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αναστολής, ο ανταγωνιστικός ραδιοφωνικός σταθμός Radio Onda d’Urto μετέδωσε μια τρίτη ομιλία της γιατρού που επισκέπτεται τακτικά τον αναρχικό σύντροφο Alfredo Cospito, φυλακισμένο στη φυλακή Bancali, στο Sassari. Όπως και στις ενημερώσεις για την 71η (29 Δεκεμβρίου) και 78η ημέρα (5 Ιανουαρίου) της απεργίας πείνας, αναφέρουμε το κείμενο της ομιλίας και την ηχογράφηση της εκπομπής (στην ιταλική γλώσσα):

“Έχει χάσει ακόμη περισσότερο βάρος, και μάλιστα σημαντικά περισσότερο από την προηγούμενη εβδομάδα: έχασε άλλα 4,50 κιλά, οπότε ζύγιζε σήμερα 80 κιλά. Έτσι, για το ύψος του που είναι περίπου 193 εκατοστά, βρίσκεται περίπου 10 κιλά κάτω από τον επιθυμητό βάρος του. Η μυϊκή του μάζα γίνεται σταδιακά όλο και μικρότερη […]. Ήταν λίγο θυμωμένος επειδή σήμερα τέσσερις βουλευτές του Partito Democratico [Δημοκρατικό Κόμμα, PD] πήγαν να τον επισκεφθούν [στην Ιταλία οι βουλευτές μπορούν, με δική τους απόφαση, να επισκέπτονται τις φυλακές ανά πάσα στιγμή] και επανέλαβε ότι ο αγώνας του δεν είναι μόνο για τον ίδιο, αλλά είναι για όλους όσους είναι φυλακισμένοι στο 41 bis. Έτσι, δεν εκπροσωπεί τον “καλό” που πρέπει να σωθεί, αλλά είναι ένας αγώνας που επεκτείνεται σε όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται στο 41 bis […].[Η κατάσταση της υγείας του] εξακολουθεί να είναι αρκετά καλή, το γεγονός ότι έχει χάσει περαιτέρω βάρος… και αυτή τη φορά χάνει βάρος με σημαντικό τρόπο, εβδομάδα με εβδομάδα, έχοντας σαφώς ήδη καταναλώσει τα αποθέματα λίπους που είχε, τώρα κινείται σιγά-σιγά προς έναν μυϊκό καταβολισμό, οπότε, αυτό προφανώς συνεπάγεται – και θα συνεπάγεται (επειδή εξακολουθεί να στέκεται καλά) – μια σημαντική μείωση της σωματικής του δύναμης […]. Κατά τη γνώμη μου, ναι [πρέπει να περιμένουμε επιδείνωση της υγείας του], αν και πάντα αναφέρει αυτούς τους Κούρδους συντρόφους που επίσης έχουν περάσει ένα χρόνο χωρίς να τρώνε – έτσι μου λέει – αλλά με πολυβιταμίνες, με συμπληρώματα, τα οποία δεν θέλει να παίρνει αυτή τη στιγμή, γιατί μου λέει ότι τον κάνουν να αισθάνεται πεινασμένος, οπότε αισθάνεται πολύ άρρωστος με αυτό το αίσθημα πείνας, ενώ χωρίς να τα παίρνει δεν αισθάνεται πεινασμένος. Αλλά χωρίς αυτά τα συμπληρώματα, φυσικά, η κατάσταση γίνεται πολύ χειρότερη […]”.

Η ηχογράφηση της εκπομπής του Radio Onda d’Urto (στην ιταλική γλώσσα): https://www.radiondadurto.org/2023/01/12/cospito-questa-settimana-ha-perso-4-chili-sostiene-la-dottoressa-angelica-milia-che-lo-ha-visitato-in-carcere/

Πηγή ελληνικής μετάφρασης: Ευλογημένη Η Φλόγα

Πηγή: La Nemesi

Μετάφραση: Δ.Ο. ΕΗΦ

Τουρκία/Κουρδιστάν: HBDH – Κάλεσμα σε οργάνωση για την Ενωτική Επανάσταση

HBDH / Λαϊκό Ενωτικό Επαναστατικό Κίνημα: “Σας καλούμε να συμμετάσχετε στα οδοφράγματα στον δρόμο, στις πολιτοφυλακές στην πόλη, και στο αντάρτικο βουνού, σας καλούμε να οργανωθείτε.”

Νεαρές γυναίκες, νεαροί εργάτες, μαθήτριες, άνεργοι νεολαίοι ·

Ο σφοδρός αγώνας που λαμβάνει χώρα στην Τουρκία και το Κουρδιστάν επηρεάζει κάθε τμήμα της κοινωνίας, και σταδιακά οξύνεται η βιαιότητά του. Η μορφή, η έκταση και η δριμύτητα του πολέμου διαφέρουν από χτες. Ενώ η διαδικασία αυτή συνθλίβει στη μέγγενη σχεδόν όλα τα κομμάτια της κοινωνίας, απ’ την άλλη δημιουργεί και τις πιθανότητες και τις δυνατότητες της λύτρωσης. Καθώς ο λαός μας μένει ξέπνοος μέσα σ’ ένα πρωτόφαντο σκοτάδι, γυρεύει να βρει τρόπο ν’ απαλλαγεί απ’ αυτό. Πρόκειται για έναν μεγάλο πόλεμο, και έχουμε φτάσει μπρος σ’ ένα νέο κατώφλι του πολέμου αυτού. Βρισκόμαστε σε μια διαδικασία που φέρει τεράστιες αναταραχές.

Η νεολαία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτού του επιβεβλημένου σκότους, αλλά και του αγώνα που ορθώνεται ενάντιά του. Νεαρές γυναίκες, νεαροί εργάτες, μαθήτριες, άνεργοι νεολαίοι · Η νεολαία μας, που έχει αποτελέσει τη γενεσιουργό αιτία της επανάστασης αυτής, καλωσορίζει κάθε της εμπειρία.

Δεν έχει απομείνει βιώσιμος χώρος για τη νεολαία εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι πρόδηλο το γεγονός αυτό απ’ τα σχολεία που έχουν μετατραπεί σε στρατόπεδα, απ’ τα εργοστάσια και τα εργαστήρια που έχουν μετατραπεί σε κελιά, και απ’ τους δρόμους που έχουν μετατραπεί σε εχθρικές βάσεις. Προσπαθούν να ενσταλάξουν την αντιδραστική ιδεολογία του φασισμού στη νεολαία μέσω πολιτικών καταπίεσης κι εκφοβισμού. Λόγω των αντεπιστημονικών εκπαιδευτικών μεθόδων, είναι πλέον αδύνατο να μιλήσουμε για ακαδημαϊκή εκπαίδευση. Παρά τα χίλια συν ένα εμπόδια, κάποιοι άνθρωποι κατόρθωσαν να αποφοιτήσουν, όμως εντάχθηκαν στη στρατιά των ανέργων, με τις προσπάθειές τους να αγνοούνται πλήρως. Νεολαίοι που δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν το σχολείο λόγω της οικονομικής κρίσης, γύρισαν στις εργατικές περιοχές. Στις εργατικές περιοχές, τα προβλήματα αυξήθηκαν εκθετικά. Πέραν της κάλυψης των βασικών τους αναγκών, η νεολαία έχει να σκεφτεί ακόμα και το πώς θα βγάλει το ψωμί της για το βράδυ. Αντιμετωπίζεται σα φθηνό εργατικό δυναμικό, και καταδικάζεται στις χείριστες εργασιακές συνθήκες. Βρίσκεται έγκλειστη στα εργοστάσια, στα εργαστήρια. Οι νεαρές γυναίκες είναι αδύνατο να κυκλοφορούν στους δρόμους με το μυαλό τους ήρεμο. Υπόκεινται σε βία ακόμη κι αν απλώς περπατούν, πολλώ δε μάλλον αν περνούν χρόνο εκτός σπιτιού. Κακοποιούνται και βιάζονται από άτομα συγγενικά και μη. Δολοφονούνται καθημερινά, και αν είναι “τυχερές”, θα “ξεφύγουν” με αθεράπευτα τραύματα. Τους έχει αποστερηθεί κάθε ελπίδα για το μέλλον από αυτό το αναχρονιστικό σύστημα και απ’ τον φασισμό.

Το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του δε δείχνουν πλέον καμία διαλλακτικότητα απέναντι σε όποια φωνή τους αντιτεθεί. Η επαναστατική, σοσιαλιστική και πατριωτική νεολαία δέχεται επίθεση επειδή εναντιώνεται στη ζωή στην οποία την καταδικάζουν. Χτυπιέται, απειλείται, φυλακίζεται, συλλαμβάνεται, δολοφονείται από την αστυνομία, τον στρατό και τις πολιτικές δυνάμεις του φασισμού. Οι μάζες των νεολαίων έχουν έρθει αντιμέτωπες με κάθε είδους αντιδραστικότητα και φασισμό, και έχουν προσπαθήσει να εκπαιδευτούν στα μέσα άσκησης βίας.

Η λύση ενάντια στον φασισμό βρίσκεται στην Επανάσταση!

Φτάνει πια! Ο καιρός να μιλάμε απλώς για τα προβλήματά μας έχει προ πολλού παρέλθει. Δεν υφίσταται ενδοσυστημική λύση. Η λύση σε όλα αυτά τα βαθιά ριζωμένα προβλήματα είναι πιθανή μονάχα με μια ριζική αλλαγή. Είναι πλέον αναγκαιότητα να βάλουμε ένα τέλος στο καπιταλιστικό σύστημα και την κυριαρχία του φασισμού. Αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα, είναι να ξεκινήσουμε να εκπαιδευόμαστε ώστε να ανατρέψουμε όσους μας επιφυλάσσουν μια τέτοια ζωή.

Έχουμε ζωτικό καθήκον να οργανώσουμε τον πόλεμο, να στρατολογήσουμε νέες μαχήτριες και μαχητές στις τάξεις μας, και να αποδεχτούμε την Ενωτική Επανάσταση. Πρέπει να αγωνιστούμε! Τίποτα δεν μπορούμε να επιτύχουμε δίχως ν’ αγωνιστούμε. Ό,τι έχουμε κερδίσει, το έχουμε κερδίσει με τα όπλα. Η επαναστατική, πατριωτική, σοσιαλιστική νεολαία στις φυλακές, στα βουνά και στις πόλεις, έχει νικήσει τις δυνάμεις της αντεπανάστασης με τη δική της ισχύ · Στο Κουρδιστάν και την Τουρκία, έχει στενέψει τις πλατείες και τα προάστια των πόλεων για τους φασίστες. Έχει αναπτυχθεί, και συνεχίζει να αναπτύσσεται, μέσω του ανυποχώρητου αγώνα για την Ενωτική Επανάσταση. Το Λαϊκό Ενωτικό Επαναστατικό Κίνημα (HBDH) προελαύνει προς τη νίκη, με την κληρονομιά αυτού του μοναδικού πολέμου και των αθάνατων συντροφισσών και συντρόφων.

Οι Denizler, Sinanlar, Mahirs, Mazlumlar, İbrahims, έκαναν το ξεκίνημα αυτού του επαναστατικού κινήματος στα εδάφη μας και μας καθοδήγησαν στο παρελθόν · Στον πόλεμο ενάντια σ’ αυτό το αντιδραστικό σύστημα, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή ως νεαροί/ές κομμουνιστές/ριες και ως πατριωτική ηγεσία, και αποτέλεσαν την ελπίδα του λαού μας. Αυτοί/ές και οι απόγονοί τους κινητοποίησαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων · Συμμετείχαν στις απεργίες των εργατών και στις αντιστάσεις των αγροτών. Δεν έκαναν βήμα πίσω ούτε στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Εδώ, οι Θάλασσες μας έδειξαν ένα πρωτόφαντο παράδειγμα μαζικής επαναστατικής βίας, όταν έριξαν τα στρατεύματα του 6ου Στόλου στη θάλασσα. Ενώ απομάκρυναν φασίστες απ’ τα σχολεία κι απ’ τις εργατικές γειτονιές, έσπευσαν στον αγώνα με τα μάτια ορθάνοιχτα. Έθεσαν τον μαζικό αγώνα σε επαναστατικά θεμέλια. Δεν παρασύρθηκαν απ’ τον ρεφορμισμό, απ’ τον κοινοβουλευτισμό. Είδαν το μέλλον του αγώνα στη στρατιωτική μορφή δράσης, δεν υποτάχθηκαν στα όρια της νομιμότητας. Όπως ακριβώς αποτέλεσαν παράδειγμα για εμάς στο αντάρτικο μέτωπο, δε δίστασαν να πραγματοποιήσουν το παραμικρό βήμα που θα πήγαινε μπροστά τον μαζικό αγώνα. Ως μπροστάρηδες του μαζικού αγώνα, ας το πούμε, σκέφτονταν ως αντάρτες και δρούσαν ως αντάρτες.

Στο σήμερα, και μέχρι να ξεριζώσουμε όλα τα απομεινάρια του φασισμού στα εδάφη της Τουρκίας και του Κουρδιστάν, το παράδειγμα του αποφασιστικού και μαχητικού τους αγώνα πρέπει ν’ αποτελεί τον οδοδείκτη μας. Στο σήμερα, το μονοπάτι τους είναι το μονοπάτι όλων εκείνων που ενώνονται και πολεμούν κάτω απ’ τη σημαία του Λαϊκού Ενωτικού Επαναστατικού Κινήματος.

Ο πάγος έχει σπάσει, ο δρόμος είναι ανοικτός. Είμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη. Βρισκόμαστε στις πόλεις, βρισκόμαστε στα βουνά, βρισκόμαστε στα εργοστάσια, βρισκόμαστε στα σχολεία, βρισκόμαστε στις πλατείες, βρισκόμαστε στους δρόμους. Τα εδάφη της Τουρκίας και του Κουρδιστάν πλέον στέκονται αντίκρυ στην τελική φάση της ιστορίας της Ενωτικής Επανάστασης. Είτε θα καταστρέψουμε αυτό το κράτος, είτε αυτή η αποσύνθεση που σα μέγγενη μας σφίγγει τον λαιμό θα μας κλέψει τη στερνή μας ανάσα. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Ενάντια στον φασισμό, ο μόνος δρόμος είναι η Ενωτική Επανάσταση.

Η νεολαία της Ενωτικής Επανάστασης πρέπει να βγει μπροστά με όλη της την ενέργεια και την αποφασιστικότητα, να στρατολογήσει κάθε νεολαίο που θέλει να πολεμήσει ενάντια στον φασισμό, και μαχητικά να κρατήσει τη σημαία του αγώνα στην πρώτη γραμμή. Μαζί τώρα είμαστε πιο δυνατοί, πιο γενναίες, έχουμε μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Και το γνωρίζουμε πως η συνθήκη είναι επαναστατική! Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να πάμε “Μπροστά… Πιο μακριά…”.

Είναι η στιγμή για τη νεολαία στο επαναστατικό μέτωπο του Κουρδιστάν και της Τουρκίας να σηκώσει τα όπλα του αγώνα. Είναι η στιγμή να κάνουμε πραγματικότητα την Ενωτική Επανάσταση.

Σε όλες τις επαναστάσεις, η νεολαία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Η νεολαία μας έχει δείξει τεράστια αποφασιστικότητα στην Εξέγερση του Ιούνη, στις 6-8 Οκτωβρίου στο Kobanê Serhildan, στις αυτο-οργανωμένες αντιστάσεις. Έχουμε μια νεολαία που τιμά τους Sinans, Bards, Aynurs, Ceren, Taylan, Ulaş, Euphrates, Sara και Ruken. Πιστεύουμε στη νεολαία μας και την εμπιστευόμαστε πως θα παίξει ηγετικό ρόλο στο χτίσιμο της Ενωτικής Επανάστασης.

Η θέση της νεολαίας είναι στις τάξεις του HBDH · Σας καλούμε να συμμετάσχετε στα οδοφράγματα στον δρόμο, στις πολιτοφυλακές στην πόλη, και στο αντάρτικο βουνού, σας καλούμε να οργανωθείτε.

Πηγή: Nuceciwan119

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

ΗΒ: Ενημερώσεις σχετικά με τον αναρχικό κρατούμενο Toby Shone

Ενημερώσεις σχετικά με τον αναρχικό κρατούμενο Toby Shone

*

20 Δεκεμβρίου 2022

Την 28η Δεκεμβρίου, η “αντιτρομοκρατική” μονάδα της βρετανικής αστυνομίας θα τον μεταγάγει από τη φυλακή Parc, όπου βρίσκεται προς το παρόν έγκλειστος, στην “ημι-ανοιχτή” δομή κράτησης, για να εκτίσει τα τελευταία δύο χρόνια της ποινής του. Οι περιοριστικοί όροι που θα του επιβληθούν είναι αρκετά σοβαροί και συνίστανται από ημι-ανοιχτή κράτηση: Δε θα έχει δυνατότητα επικοινωνίας με άλλους κρατουμένους, θα έχει νυχτερινή απαγόρευση εξόδου από τις 9 το βράδυ ως τις 7 το πρωί, κατά τη διάρκεια της οποίας δε θα μπορεί να βγει απ’ τη δομή, ενώ θα έχει ελεύθερη έξοδο την υπόλοιπη μέρα, αλλά με την υποχρέωση να επιστρέφει (στη δομή) για να δίνει αναφορά στις 12 το μεσημέρι και στις 5 το απόγευμα.

Κατά τη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου του, απαγορεύεται να παρευρίσκεται σε πολιτικές διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις, ή να συσχετίζεται με όσες και όσους χαρακτηρίζονται εν γένει ως “ακρο-αριστεροί εξτρεμιστές”. Δε θα έχει τη δυνατότητα να γράφει σε διαδικτυακούς ιστοτόπους και θα του επιτρέπεται η πρόσβαση στο Internet μόνο σε συγκεκριμένες ώρες και σε προκαθορισμένο μέρος. Θα έχει τη δυνατότητα να κατέχει το πολύ ένα κινητό τηλέφωνο με μία κάρτα SIM, το οποίο θα παρακολουθείται. Δε θα έχει τη δυνατότητα να διαγράφει το ιστορικό του τηλεφώνου του ή του υπολογιστή του.

Θα εξαναγκάζεται να υποβάλλεται σε ψυχολογικές ή ψυχιατρικές συνεδρίες, ενώ απαγορεύεται ρητά να μιλά για την κατάστασή του ή να αναφέρει με το όνομά τους όσους εμπλέκονται σε αυτήν. Οι δικηγόροι του Toby ετοιμάζουν έφεση απέναντι σ’ αυτούς τους περιορισμούς, οι οποίοι σαφώς δεν αποτελούν κανονικότητα σε τέτοιες περιπτώσεις, όμως θα είναι σε ισχύ μέχρι την τελική έκβαση του αιτήματος.

Επιπρόσθετα στις ενημερώσεις αυτές, ο Toby μας ενημερώνει πως:

“ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΕΓΡΑΨΑΝ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ “ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ANNA – ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ COSPITO. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ” ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ B1-B2, ΣΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ. HMP PARC”

Ο Toby συνεχίζει την αποχή από την εξαναγκαστική εργασία και την τροφή (δύο μέρες την εβδομάδα) σε αλληλεγγύη με τον Alfredo και την Anna, και ήθελε πολύ να μας γνωστοποιήσει πως το ηθικό του είναι ακμαιότατο.

*

Ενημέρωση 28/12/22

Την 28η Δεκεμβρίου, o Toby Shone αποφυλακίστηκε.

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Ιταλία, Νάπολι: Κάλεσμα για οικονομική ενίσχυση του απελαθέντος έγκλειστου Σαρδήνιου αναρχικού Davide Delogu

Υπάρχει ανάγκη για χρήματα λόγω εξόδων που επίκεινται για τους ερχόμενους μήνες. Για όσες και όσους θα επιθυμούσαν να συνεισφέρουν:

Λογαριασμός για τη στήριξη του Davide Delogu, ούτως ώστε να μην υπάρξουν προβλήματα με τις καταθέσεις:

ΠΛΗΡΩΜΗ ΜΕΣΩ POSTEPAY: LAURA GARGIULO
IBAN: IT17I3608105138295981295990

Για οποιοδήποτε πρόβλημα, επικοινωνήστε στο: launedda@canaglie.org

Για να στείλετε γράμμα στον Davide Delogu:

Davide Delogu
Naples Secondigliano Prison
via Roma verso Scampia, 350, 80144 Napoli (NA)

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Χιλή: Επέτειος 15 χρόνων από τη δολοφονία του Matías Catrileo

Την Τρίτη 3 Ιανουαρίου, ήταν η επέτειος των 15 χρόνων απ’ τη δολοφονία του Μαπούτσε μαχητή Matías Catrileo το 2008 από τα χέρια του καραμπινιέρου Walter Ramírez, κατά τη διάρκεια ένοπλων συμπλοκών για εδαφική ανακατάληψη στο πρώην κτήμα Santa Margarita (ιδιοκτησία της οικογενείας Luchsinger).

Γι’ αυτήν τη νέα μέρα μνήμης και μάχης, ανοίχτηκαν πανό κι έγινε προπαγάνδα σε διάφορα σημεία της τοπικής περιοχής · έγινε συγκέντρωση στην Alameda, στο ύψος του Cerro Huelen, όπου ορθώθηκαν οδοφράγματα και πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις με μολότοφ.

Έπειτα από ένοπλη συμπλοκή στη Villa Francia, μια μπατσίνα πυροβολήθηκε στο κράνος και οδηγήθηκε στο νοσοκομείο. Τις μέρες που ακολούθησαν, έλαβε χώρα έρευνα στο σημείο εκείνο για να βρεθούν οι υπεύθυνοι. Επιπλέον ένα λεωφορείο της RED σταματήθηκε και πυρπολήθηκε ολοσχερώς από κουκουλωμένα συντρόφια.

Τα πανό έγραφαν:

“Matías Catrileo, δολοφονημένος Μαπούτσε”, “Το Wallmapu ελεύθερο απ’ τους φονιάδες, Ιθαγενική αντίσταση”, “César Mallea παρών”, “Να θυμάμαι πως θέλω να ζω μονάχα για να είμαι λεύτερος, Matias Katrlieo παρών”, “Ο Μαπούτσε μαχητής Matias Catrileo ζει στον αγώνα! 2008 – 2023”, “Ας συμμεριστούμε την επιθυμία ν’ αντισταθούμε στο βασίλειο, στο τουφέκι που συνεχίζει να καταστρέφει, να εισβάλλει σε σπίτια, να βιάζει”, “Πολέμα όπως το κουνέλι”.

Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες:

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Ιταλία: Ενημέρωση για την κατάσταση της υγείας του Alfredo Cospito την 78η ημέρα απεργίας πείνας (5 Ιανουαρίου 2023)

Στις 5 Ιανουαρίου, την 78η ημέρα της απεργίας πείνας μέχρι τέλους ενάντια στο καθεστώς των φυλακών 41 bis και την ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αναστολής, ο ανταγωνιστικός ραδιοφωνικός σταθμός Radio Onda d’Urto μετέδωσε μια δεύτερη ομιλία της γιατρού που επισκέπτεται τακτικά τον αναρχικό σύντροφο Alfredo Cospito, φυλακισμένο στη φυλακή Bancali, στο Sassari. Όσον αφορά την ενημέρωση για την 71η ημέρα της απεργίας πείνας (29 Δεκεμβρίου), αναφέρουμε το κείμενο της ομιλίας και την ηχογράφηση της εκπομπής (στην ιταλική γλώσσα):

“[…] Συνολικά, η κατάσταση του Αλφρέντο είναι καλή. Κρατάει την απεργία πείνας με απροσδόκητο τρόπο, ίσως επειδή ξεκίνησε από υψηλό βάρος, στην αρχή ζύγιζε 115 κιλά, ενώ σήμερα είναι 2 κιλά κάτω από την τελευταία φορά που τον είδα, οπότε μιλάμε για 83,5 κιλά. Συνολικά, είναι απόλυτα διαυγής, καλά προσανατολισμένος στο χώρο και στο χρόνο, αναφέρει μόνο κάποιες πτώσεις πίεσης, ειδικά όταν σηκώνεται, και αυτό συμβαίνει επειδή διατηρεί μια ελαφρώς χαμηλή πίεση- ωστόσο, όχι ιδιαίτερα, σήμερα είχε μέγιστο 105, ελάχιστο 70, άρα συνολικά μια καλή πίεση. Όσον αφορά τις αιματοχημικές εξετάσεις – οι τελευταίες από τις οποίες δεν έχουν φθάσει ακόμη – η κατάσταση από τις προτελευταίες ήταν σταθερή όπως και οι προηγούμενες, οπότε υπάρχει μια μικρή πτώση στα λευκά αιμοσφαίρια, αλλά όσον αφορά τα υπόλοιπα […] οι ζωτικοί παράμετροι είναι καλές. Όσον αφορά το κάλιο, δεν μπορώ να σας πω τίποτα, διότι, όπως σας είπα στην προηγούμενη συνέντευξη, το κάλιο ήταν λίγο χαμηλό, αλλά φαίνεται – από το ηλεκτροκαρδιογράφημα όπου μπορείτε έμμεσα να δείτε μια πιθανή πτώση του καλίου – ότι δεν υπάρχουν πλέον αυτές οι τυπικές μεταβολές από την υποκαλιαιμία. Παίρνει μέλι κατά διαστήματα, και αυτό του κάνει καλό και σε σχέση με ένα είδος χηλίωσης που είχε στη γλώσσα του, με πατίνα κ.λ.π. Βασικά, το μέλι είναι ένα φυσικό αντιβιοτικό. Σήμερα του έφερα λίγο curaseptic, το οποίο είναι ένα πολύ απολυμαντικό στοματικό διάλυμα […], οι δεσμοφύλακες δεν ήθελαν, μετά κατάφερα να τον κάνω να ξεπλύνει, και αυτό τον έκανε να αισθανθεί καλά- μετά χρησιμοποίησε αυτή τη “βούρτσα” που του έφερα επίσης για να αφαιρέσει την πλάκα από τη γλώσσα του, και συνολικά ήταν πολύ ευχαριστημένος με την αίσθηση που είχε, με την αίσθηση που είχε το στόμα του. Οπότε βασικά η κατάσταση είναι σταθερή […]”.

Η Ηχογράφηση: https://www.radiondadurto.org/wp-content/uploads/2023/01/Angelica-Milia-visita-ad-Alfredo.mp3?_=1

Πηγή στα ελληνικά: Ευλογημένη Η Φλόγα

Πηγή στα αγγλικά: La Nemesi

Μετάφραση: Δ.Ο. ΕΗΦ

Χιλή: Ανακοινώσεις των αιχμαλώτων Aldo και Lucas Hernández Valdés

Στις 27 Δεκεμβρίου 2021, η ομάδα «Μαύρη Εκδίκηση» ανέλαβε την ευθύνη για την εκρηκτική επίθεση κατά της Εθνικής Διεύθυνσης Χωροφυλακής στο Σαντιάγο της Χιλής. Στις 22 Δεκεμβρίου 2022, μπάτσοι και εισαγγελείς πραγματοποιούν μπούκες σε σπίτια και προσαγωγές, γυρεύοντας τους υπευθύνους για την προαναφερθείσα επίθεση. Στα πλαίσια αυτής της κατασταλτικής επιχείρησης, οι αναρχικοί σύντροφοι Aldo Hernández Valdés και Lucas Hernández Valdés συλλαμβάνονται και φυλακίζονται στη φυλακή “La Gonzalina” στη Ρανκάγουα και στην εταιρική φυλακή Santiago 1 αντίστοιχα. Ακολουθούν οι ανακοινώσεις τους.

*

Ανακοίνωση του αναρχικού κρατουμένου Aldo Hernández Valdés από κελί της πτέρυγας 12 στη φυλακή “La Gonzalina” στη Ρανκάγουα

Αποφάσισα να γράψω μερικές αράδες με τις οποίες θα ήθελα να ευχαριστήσω απ’ τα βάθη της ψυχής μου για την ανώνυμη και πολύτιμη στήριξη που έχω λάβει μέσα σ’ αυτά τα τσιμεντένια τείχη, τα οποία σήμερα με κρατούν έγκλειστο.

Περισσότερο από μια δεκαετία πριν, αποφάσισα να πάρω τις ιδέες μου και να προσπαθήσω να μετουσιώσω σε δράσεις όσα κουβαλώ σ’ αυτήν τη μαύρη καρδιά. Το ήξερα πως ήταν μια μονομαχία μέχρι θανάτου ο αγώνας ενάντια σε τούτη την κοινωνία-φυλακή και σε όλους όσους συντηρούν αυτό το μοντέλο της δυστυχίας.

Η ιστορία έχει βαφτεί με το αλύγιστο και πολεμικό αίμα μας. Η διαρκής ανησυχία των όμορφων μυαλών μας βοηθά να μένουμε παρόντες, όπως και οι πεσόντες μας, και την ίδια στιγμή μάς καθιστά σαφές για ποιους αξίζει η εξεγερτική μας αποφασιστικότητα. Φουντώνει την αιώνια απέχθειά μας για την εξουσία και για οποιονδήποτε μας αποστερεί την ομορφιά της ελευθερίας. Μια ελευθερία που σα θησαυρό βαστάμε στις μαύρες μας καρδιές.

Τις ευχαριστίες μου για το ενδιαφέρον των πολιτικών κρατουμένων που στάθηκαν στο πλευρό μου από τη στιγμή που έφτασα στο συγκεκριμένο κέντρο εξόντωσης.

Στον Juan Aliste και τον Marcelo Villarroel που, από την πρώτη στιγμή, επικοινώνησαν για να μάθουν για την κατάστασή μου.

Στη σφιχτή αγκαλιά με τον Comandante Ramiro, που μου έδωσε κουράγιο και δύναμη.

Στον Francisco Solar και τον Juan Flores που μου έσφιξαν το χέρι εγκάρδια. Η χειρονομία αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη στους υπόλοιπους κρατουμένους. Σ’ εκείνους που, με θαυμασμό, έδειξαν τον σεβασμό τους γι’ αυτήν την έκφραση αλληλεγγύης μεταξύ των επαναστατών, ανατρεπτικών, αυτόνομων, αναρχικών και μαχητών. Μια έκφραση που αντανακλά πως η αλληλεγγύη δεν αποτελεί απλώς μια γραπτή λέξη.

«Στο σημείο αυτό δεν υφίσταται δισταγμός, η απόφαση έχει ληφθεί και δεν υπάρχει επιστροφή. Αφήνω πίσω τη βολή των καθιερωμένων κι εφορμώ στο αβέβαιο της σύγκρουσης.»

Kalinov Most

«Στη ζωή είναι αναγκαίο να χαρίζεις την υπέροχη εξύψωση και του όπλου και του μυαλού. Αντιμετωπίζω την κοινωνία με τα ίδια της τα όπλα, δίχως να σκύβω το κεφάλι, και γι’ αυτό είμαι αποφασισμένος και είμαι επικίνδυνος.»

Severino Di Giovanni

Έναν αδελφικό χαιρετισμό στους φίλους και τις φίλες μου και στα κοντινά μου συντρόφια. Στον αδερφό μου και πολυαγαπημένο μου σύντροφο (Lucas Hernández), που βρίσκεται υπό ανάκριση για την ίδια υπόθεση και κρατείται στη φυλακή Santiago 1.

Στα συντρόφια στους δρόμους που, από τη στιγμή που οι μπάτσοι μπούκαραν σε 6 σπίτια για να με βρουν, έχουν περάσει μερόνυχτα να μας δείχνουν αγάπη και στήριξη.

Σφιχτές αγκαλιές στις οικογένειες, στις ομάδες, στα συντρόφια, στους δικηγόρους, στους φίλους και στις φίλες, στους ομοϊδεάτες και τους συνωμότες ανά τον κόσμο.

Ο πόλεμος συνεχίζεται… τίποτα δεν τελείωσε

Να χτυπήσουμε με ακρίβεια το κεφάλι του εχθρού

Ζήτω η αναρχία

Aldo Hernández Valdés – Αναρχικός κρατούμενος
Πτέρυγα 12 / Φυλακή Εξόντωσης La Gonzalina

Πηγή: Dark Nights

*

Κείμενο του αναρχικού κρατουμένου Lucas Hernández από την εταιρική φυλακή Santiago 1

Νωρίς το πρωί της 22ας Δεκεμβρίου 2022, έπειτα από μια σειρά από μπούκες σε σπίτια που διατάχθηκαν από τη Νότια Μητροπολιτική Εισαγγελία Υψηλής Πολυπλοκότητας, ως κομμάτι των ερευνών για εκρηκτική επίθεση στην Εθνική Διεύθυνση της Χιλιάνικης Χωροφυλακής…

Δύο σύντροφοι συνελήφθησαν, ο αδερφός/σύντροφός μου (Aldo Hernández) και εγώ.

Εκείνη την 22α, ο καθεστωτικός τύπος δημοσίευσε τα πρόσωπά μας ως τρόπαιο, κάνοντάς μας θέαμα. Και, ως συνήθως, καταδικάζοντας εκ των προτέρων όλους όσους αποφασίζουν να επαναστατήσουν ενάντια σ’ αυτόν τον κόσμο της επιτήρησης και της τιμωρίας.

Εκείνοι που υπαγορεύουν κι ελέγχουν τη φυλάκισή μας δε λαμβάνουν υπ’ όψιν τους την αναρχική αλληλεγγύη, μια αλληλεγγύη που υπερβαίνει τα τείχη και τον εγκλεισμό, τις σφαίρες και τις χειροπέδες. Μια αλληλεγγύη που τη βιώσαμε από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε στις πτέρυγες όπου κρατούμαστε. Με γεμάτα κι αδελφικά χέρια με υποδέχθηκαν οι σύντροφοι που διώκονται για την υπόθεση Susaron.

Σε τούτες τις αράδες θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες και όλους όσους μας έχουν στο μυαλό τους: την οικογένεια, τα συντρόφια, τις φίλες και τους φίλους, το ανωνυμάτο και όλους εκείνους κι εκείνες που μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες που ξεχειλίζουν την καρδιά μου και την ατομική συνείδηση. Μια αγκαλιά για όλους και όλες.

Στα συντρόφια μου στη φυλακή του Σαν Μιγκέλ, στα συντρόφια στη φυλακή La Gonzalina: στον Juan Aliste, στον Francisco Solar, στον Marcelo Villaroel, στον Juan Flores και στον Joaquin Garcia, οι οποίοι, από την πρώτη στιγμή, υποδέχθηκαν και στάθηκαν στο πλευρό του αδερφού μου. Του έδωσαν μια χειραψία αλληλεγγύης, διαρρηγνύοντας έτσι την απομόνωση και την απόσταση μεταξύ των ψυχρών αυτών τειχών.

Μια αγκαλιά για όλους τους Επαναστάτες, τις Αναρχικές, τους Μηδενιστές, τις Ανατρεπτικές και τους συνωμότες. Ατομικότητες ή συλλογικότητες που οξύνουν τη σύγκρουση εντός κι εκτός των φυλακών ανά τον κόσμο.

Από δαύτα τα μπουντρούμια, μπορώ μονάχα να δηλώσω πως: Θα συνεχίσω να στέκω ακλόνητος και δυνατός. Μήτε ο εγκλεισμός μήτε καμιά τιμωρία δε θα με λυγίσει. Οι ιδέες μου παραμένουν ακλόνητες ως ατομικιστής αναρχικός, παραμένω σε σύγκρουση με την κοινωνία που διαιωνίζει και συντηρεί τη δυστυχία μου.

Η φυλακή είναι ένα μέρος όπου κανείς δε θέλει να βρεθεί, όμως αυτό θ’ αποτελέσει κομμάτι της προσωπικής και πολιτικής μου διαδικασίας ωρίμανσης. Υπάρχει το παράδειγμα του αγώνα, της αντίστασης και της συνεκτικότητας όλων των συντρόφων και των συντροφισσών μας που, ανά την ιστορία, έπρεπε να υπομείνουν μακροχρόνιες ποινές · μια συνεκτικότητα που για εμένα είναι πολύ πιο παραδειγματική από οποιαδήποτε τιμωρία προσπαθούν να μου επιβάλουν.

Απ’ αυτόν τον τσιμεντένιο τάφο, στέλνω μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη και περηφάνεια σε όλες και όλους όσους έρχονται αντιμέτωποι με τη φυλακή σε καθημερινή βάση: Στα συντρόφια στη φυλακή Santiago 1, στη φυλακή του Σαν Μιγκέλ, στη La Gonzalina, και σε όσους/ες βρίσκονται διάσπαρτοι/ες ανά τον κόσμο.

Ιδιαιτέρως στον αδερφό μου, που βρίσκεται αιχμάλωτος στη Ρανκάγουα, του στέλνω δύναμη και αγάπη, εγώ εδώ θα συνεχίσω με το κεφάλι ψηλά.

Να μη μείνουμε ποτέ απαθείς απέναντι στον εχθρό.

Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται.

Η αιχμαλωσία μου δε θα είναι μάταιη.

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Εταιρική φυλακή Santiago 1
Πτέρυγα 1
Lucas Hernández
Αναρχικός κρατούμενος

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Ιταλία, Ρώμη: “Από αυτούς που την Πρωτοχρονιά πυρπολούν” – Εμπρηστική επίθεση σε 4 βαν της Hertz

Ιταλία, Ρώμη: Από αυτούς που την Πρωτοχρονιά πυρπολούν… Εμπρηστική επίθεση σε τέσσερα βαν της Hertz σε αλληλεγγύη με τον Θάνο Χατζηαγγέλου, τον Alfredo Cospito, τον Ivan Alocco, την Anna Beniamino και τον Juan Sorroche

Από αυτούς που την Πρωτοχρονιά πυρπολούν.

Ρώμη. Την Πρωτοχρονιά δεν είχαμε καμία διάθεση να γιορτάσουμε. Ξεχυθήκαμε στους δρόμους γεμάτοι οργή. Με σύμμαχο μια ασυνήθιστα πυκνή ομίχλη, επιτεθήκαμε με φωτιά στην πολυεθνική Hertz, πυρπολώντας 4 βαν. Αυτοί οι καριόληδες στην Ελλάδα κλείνουν συμφωνίες για να παρέχουν οχήματα στους μπάτσους.

Αφιερώνουμε τη δράση αυτή στον Θάνο, σύντροφος στην Ελλάδα που βρίσκεται σε απεργία πείνας και δίψας.

Στον Alfredo, σε απεργία πείνας για περισσότερες από 70 μέρες.

Στον Ivan, την Anna, τον Juan και όλους τους αναρχικούς κρατουμένους και κρατούμενες.

Εμπρός σύντροφοι. Οι καρδιές μας χτυπούν στο πλευρό σας.

Για την Άμεση Δράση.

Για την Αναρχία.

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Κωμικοτραγωδία

Η κυρία που δηλώνει ιδιαιτέρως “κλονισμένη”, αποτελεί σύμβουλο του βασικού απεσταλμένου που έχει σταλεί πέρα απ’ τα σύνορα. Χάρη στις ευγενείς της υπηρεσίες, θεωρούσε πως θα άξιζε μονάχα επαίνους, τιμές, συνεντεύξεις, χειροκροτήματα. Ποτέ της δε θεώρησε πως θα ξυπνούσε άξαφνα καταμεσής της νύχτας επειδή ένα απ’ τα αμάξια της θα παραδινόταν στις φλόγες. Ποτέ της δε θα είχε σκεφτεί πως αναλαμβάνει τέτοιο “απρόσμενο ρίσκο”. Στο κάτω-κάτω, αυτή είναι μια απλή διπλωμάτης, η εξωτερική εκπρόσωπος ενός Κράτους. Ποιος άραγε θα μπορούσε ποτέ να τη στοχοποιήσει μονάχα γι’ αυτό;

Σαφέστατα υπάρχουν –στην Αθήνα, μα όχι μόνο– κάποιοι/ες που αποδίδουν ευθύνες σε κάθε υψηλόβαθμο εντεταλμένο του Κράτους, ο οποίος είναι υπόλογος για τα αίσχη που διαπράττει το Κράτος το οποίο ο ίδιος εκπροσωπεί. Ένα αμάξι τυλιγμένο στις φλόγες αρκεί για να ενοχλήσει και να αναστατώσει τους διπλωματικούς ακολούθους, σε σημείο να αναπαράγουν όρους ελληνικής τραγωδίας γι’ αυτό (δίχως όμως κάποιο μοιραίο φινάλε, προς το παρόν τουλάχιστον). Ανάμεσά τους, υπάρχουν εκείνοι που δηλώνουν “εμβρόντητοι” μπρος στην έλλειψη σεβασμού για τους θεσμούς, και εκείνοι που είναι “ανήσυχοι” αφότου ανακάλυψαν πως δεν είναι και τόσο απροσπέλαστοι. Μήπως τελικά η εθελοδουλία δεν αποτελεί καθολικό φαινόμενο; Μήπως οι γειτονιές που οικοδομούνται απ’ τα φασιστικά καθεστώτα δεν είναι και τόσο απόρθητες;

Σε κάθε περίπτωση, ας καταστεί σαφές: Η φθορά ενός αμαξιού διπλωμάτη είναι “εκφοβιστική” δράση · όμως το να θάβεις ζωντανό στη φυλακή έναν αναρχικό για τις ιδέες του δεν είναι. Το να κατασκευάσεις και να ρίξεις μερικές μολότωφ είναι “απαράδεκτη” ενέργεια · όμως το να παράγεις και να πουλάς εξοπλισμούς δεν είναι. Το να αψηφάς την εξουσία είναι “αδικαιολόγητη” χειρονομία · το να καταστρέφεις το περιβάλλον, να μολύνεις τον αέρα, να δηλητηριάζεις τη γη, δεν είναι… Μετά τα θύματα που γίνονται αρωγοί των εκτελεστών, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι εκτελεστές να ποζάρουν ως θύματα!

Αν λοιπόν η αστυνομία δεν έχει καμία αμφιβολία για την “αναρχική προέλευση” της επίθεσης αυτής, έτσι κι εμείς δεν έχουμε καμία αμφιβολία για την “προέλευση” της κοινωνικής καταπίεσης, της οικονομικής εκμετάλλευσης, της ανθρώπινης αλλοτρίωσης, της συναισθηματικής μιζέριας.

Ab Irato

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Ιταλία, Ρώμη: “Ας βρεθούμε εκεί που δε μας περιμένουν” – Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε 25 οχήματα της Hertz

Ιταλία, Ρώμη: “Ας βρεθούμε εκεί που δε μας περιμένουν” – Ανάληψη ευθύνης για την εμπρηστική επίθεση σε 25 οχήματα της Hertz, συνεργατών της ελληνικής αστυνομίας, σε αλληλεγγύη με τους αναρχικούς που βρίσκονται σε απεργία πείνας και με όλους τους αναρχικούς και επαναστάτριες αιχμάλωτες ανά τον κόσμο

ΑΣ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ – ΡΩΜΗ, 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ – 25 ΟΧΗΜΑΤΑ ΤΗΣ HERTZ ΤΥΛΙΧΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ

Κατά τη διάρκεια της 1ης νύχτας της χρονιάς, αφήσαμε εύφλεκτο υλικό και ανάψαμε τους πυροκροτητές σε δέκα οχήματα της εταιρείας διαμοιρασμού αμαξιών HERTZ, τα οποία βρίσκονταν παρκαρισμένα δίπλα στην Appia Nuova. Σύμφωνα με τα καθεστωτικά, συνολικά 25 οχήματα -συμπεριλαμβανομένων αμαξιών και βαν- παραδόθηκαν στις φλόγες.

Η Hertz συνεργάζεται με την ελληνική αστυνομία παρέχοντάς της οχήματα σε τιμές ευκαιρίας, καθιστώντας τον εαυτό της συνένοχο στη συχνά δολοφονική αστυνομική βία που ασκείται σε καθημερινή βάση προς υπεράσπιση των οικονομικών και πολιτικών ελίτ που κυριαρχούν μέσω του ελληνικού κράτους. Την 5η του Δεκέμβρη που μόλις πέρασε, μία μέρα ακριβώς πριν την επέταιο της δολοφονίας του νεαρού αναρχικού Αλέξη Γρηγορόπουλου, ένας μπάτσος πυροβόλησε και σκότωσε τον 16χρονο, μέλος της τοπικής κοινότητας Ρομά στη Θεσσαλονίκη, Κώστα Φραγκούλη. Το ίδιο είχε συμβεί και την περασμένη χρονιά.

Η ελληνική αστυνομία ευθύνεται όχι μόνο για την καταστολή του αναρχικού κινήματος, που είναι ενεργό στη χώρα αυτή, αλλά και για την ασταμάτητη βία μέσω κακοποιήσεων, ξυλοδαρμών, βιασμών (πρόσφατα προέκυψε τέτοια υπόθεση σε ένα αστυνομικό τμήμα στην Αθήνα) και δολοφονιών απέναντι στα πιο φτωχά και περιθωριοποιημένα κομμάτια του πληθυσμού, καθώς επίσης και απέναντι σε κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να οργανωθεί και να αμυνθεί κόντρα στη συστημική βία του καπιταλισμού, καθιστώντας εαυτούς ως κρατικό όργανο με στόχο την πειθάρχηση των εκμεταλλευομένων και των καταπιεσμένων.

Να λοιπόν γιατί οποιοσδήποτε συνεργάζεται με τον συγκεκριμένο θεσμό θα θεωρείται εχθρός κάθε ανθρώπου που μάχεται για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση των λαών από διεθνιστική σκοπιά, και να γιατί θα δέχεται την ανάλογη αντιμετώπιση. Για τους λόγους αυτούς λοιπόν επιτεθήκαμε στη Hertz στη Ρώμη, και θα συνεχίσουμε να το πράττουμε με κάθε ευκαιρία. Μέσω της παρούσας δράσης, καλούμε τη Hertz -εφόσον δεν έχουμε τη δυνατότητα να επικαλεστούμε κάποιο επιχείρημα ή ηθική, καθώς η μόνη λογική αρχή και το μόνο επιχείρημα για τη συγκεκριμένη εταιρεία είναι προφανώς το κέρδος και η οικονομική ανάπτυξη- να παύσει κάθε συνεργασία με την ελληνική αστυνομία, ειδάλλως οι απώλειες που θα προκαλούνται από τη διεθνιστική αναρχική αλληλεγγύη θα είναι μεγαλύτερες απ’ τα κέρδη της…

Με τη χειρονομία αυτή, θα θέλαμε να στείλουμε ένα μήνυμα εγγύτητας και αλληλεγγύης:

  • στον Θάνο Χατζηαγγέλου, που βρίσκεται σε απεργία πείνας και δίψας από τις 19 Δεκεμβρίου στις φυλακές Νιγρίτας, απαιτώντας εξηγήσεις για την εκδικητική μεταγωγή του απ’ τις φυλακές Κορυδαλλού ·
  • στον Alfredo Cospito, που βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 20 Οκτωβρίου, ενάντια στο καθεστώς 41bis που του έχει επιβληθεί από τις 22 Μάη, καθώς και ενάντια στην εξοντωτική ποινή ισόβιας κάθειρξης ·
  • στον Ivan Alocco, που βρίσκεται ξανά σε απεργία πείνας από τις 22 Δεκεμβρίου, σε αλληλεγγύη με τον Alfredo, και είναι αιχμάλωτος στη Γαλλία κατηγορούμενος για διάφορες εμπρηστικές επιθέσεις σε διπλωματικά και εταιρικά οχήματα ·
  • στον Juan και την Anna · στον Rupert που συνελήφθη πρόσφατα με συγχώνευση ποινών · και στον Massimo, στον οποίον επικυρώθηκε ο κατ’ οίκον περιορισμός ·
  • στον Toby Shone, έγκλειστος στα βρετανικά κελιά, ο οποίος θα υποβληθεί επίσης σε περιοριστικούς όρους επειδή ανέλαβε την ευθύνη για το ότι είναι αναρχικός ·
  • σε όλες και όλους τους αναρχικούς και τις επαναστάτριες κρατούμενες ανά τον κόσμο ·
  • σε όλους τους αναρχικούς και τις αναρχικές της πράξης, που επιμένουν ανένδοτα να ρισκάρουν την ελευθερία τους κυνηγώντας το πιο τρελό όνειρο. Εμπρός σύντροφοι/ισσες! Οι καρδιές μας πάλλονται μαζί με τις δικές σας, παρά τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν!

Οι σύντροφοι που βρίσκονται σε απεργία πείνας μας μεταδίδουν την αποφασιστικότητά τους. Δεν είναι στιγμή να απελπιζόμαστε και να παραιτούμαστε, είναι στιγμή για την ενσυνείδητη οργή που οπλίζει τη θέλησή μας να δράσουμε.

ΝΑ ΞΟΡΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΣΤΑΓΜΟ – ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΜΕ!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ – ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ 10 100 1000 ΟΜΑΔΕΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΡΑΣΗΣ!

ΑΣ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ – ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ/ΟΙ!

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΖΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΑΣ ΔΡΑΣΗ! ΑΙΩΝΙΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ!

ΕΙΘΕ ΝΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ ΜΑΥΡΟΣ ΓΕΝΑΡΗΣ!

ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!

 

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Γερμανία, Βερολίνο: Εμπρηστική επίθεση σε βαν της Hertz για τον Θάνο Χατζηαγγέλου

“Το κράτος δεν είναι κάτι που μπορεί να καταστραφεί με μια επανάσταση, αλλά είναι μια συνθήκη, μια συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των ανθρώπων, μια τροπικότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς · μπορούμε να το καταστρέψουμε εισερχόμενοι σε διαφορετικές σχέσεις, έχοντας διαφορετικές συμπεριφορές.”

– Gustav Landauer

Τη στιγμή όπου μεταφέραμε το πνεύμα της αλληλεγγύης στο Neukölln του Βερολίνου, τις πρώτες ώρες της 3ης Ιανουαρίου, ο Θάνος Χατζηαγγέλου βρισκόταν στη 15η μέρα απεργίας πείνας και δίψας. Στόχος μας αποτέλεσε ένα βαν της εταιρείας διαμοιρασμού οχημάτων Hertz, το οποίο και πυρπολήσαμε ολοσχερώς, καθώς η Hertz -όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά κυρίως εκεί- παρέχει οχήματα στον εχθρό (αστυνομία, στρατός, ιδιωτικές δυνάμεις ασφαλείας) σε μειωμένες τιμές. Στις ΗΠΑ, τον Δεκέμβρη, η Hertz αναγκάστηκε να πληρώσει 170$ αποζημίωση σε πρώην πελάτες της, τους οποίους είχε η ίδια ψευδώς κατηγορήσει πως είχαν κλέψει ενοικιαζόμενα οχήματά της, ενώ κάποιοι εξ αυτών οδηγήθηκαν στη φυλακή για τον λόγο αυτό.

Ως ένα μέρος πρόσφορο για τον εμπρησμό, βρήκαμε το Sonnenallee στο Neukölln, μια γειτονιά όπου συχνά ξεσπούν συγκρούσεις με την αστυνομία. Έπειτα από ταραχές που συνέβησαν εκεί κατά τη διάρκεια της αλλαγής της χρονιάς, το αμάλγαμα πολιτικών και καθεστωτικού τύπου μαίνεται οργισμένο ενάντια στη “μεταναστευτική νεολαία”. Εμείς, από την άλλη, καλωσορίζουμε κάθε φωτοβολίδα και κάθε πυροτέχνημα που χρησιμοποιήθηκε ενάντια στους μπάτσους, και δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στους ταραξίες.

Άμεση εκπλήρωση των αιτημάτων του Θάνου Χατζηαγγέλου!

Αλληλεγγύη με τους 11 Τούρκους κρατουμένους και κρατούμενες που βρίσκονται επίσης σε απεργία πείνας στην Ελλάδα!

Λευτεριά στον Alfredo Cospito, που βρίσκεται σε απεργία πείνας στην Ιταλία!

Δύναμη σε όλους τους αντιστεκόμενους κρατουμένους και κρατούμενες, τα ονόματα των οποίων θα καθιστούσαν κάθε κείμενο ατελείωτο!

Πηγή: Athens Indymedia

Μετάφραση: Επαναστατική Συνείδηση

Omar Nioi – Scripta Manent: Μια πολιτική δίκη ενάντια σε 20 χρόνια ιστορίας του επαναστατικού αναρχισμού

Επιστολή – Παρέμβαση του αναρχικού συντρόφου απο τη Σαρδηνία Omar Nioi (που καταδικάστηκε στη δίκη της επιχείρησης “Scripta Manent”) στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (Α.Σ.Ο.Ε.Ε.) στις 19 Δεκέμβρη 2022 σχετικά με τον αναρχομηδενιστή απεργό πείνας Alfredo Cospito.

Διοργάνωση:
Αναρχικό Στέκι Ναδίρ(Θεσσαλονίκη),
Μεταφραστικό εγχείρημα blessed-is-the-flame.espivblogs.net,
Σύντροφοι-Συντρόφισσες.
Την μετάφραση από τα ιταλικά έκανε η Ομάδα Αντιπληροφόρησης Ραδιοφράγματα. (radiofragmata.nostate.net)

Πρώτα απ‘ όλα, ένας χαιρετισμός σε όλους/ες τους/ις συντρόφους/ισσες που ήταν παρόντες/ούσες σε αυτή την πρωτοβουλία, ένας χαιρετισμός και ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στους/ις συντρόφους/ισσες που την προώθησαν. Μέχρι σήμερα, η ύφανση των διεθνών σχέσεων, ανταλλαγών και συγκρίσεων, εξακολουθεί να αποτελεί, όπως και στο παρελθόν, απαραίτητο στοιχείο και πάντα ζωντανό κομμάτι του επαναστατικού αναρχισμού, ώστε να ενδυναμώνουμε τις προθέσεις μας.

Scripta Manent:

Μια πολιτική δίκη ενάντια σε 20 χρόνια ιστορίας του επαναστατικού  αναρχισμού

Τα γεγονότα:

Κατά την αυγή της 6ης Σεπτεμβρίου 2016, 32 σύντροφοι/ισσες σε όλη την επικράτεια του ιταλικού κράτους αφυπνίζονται από την πολιτική αστυνομία (DIGOS). Το αποτέλεσμα του πρώτου μέρους της αστυνομικής επιχείρησης με την ονομασία «Scripta Manent», που διέταξε η Εισαγγελία του Τορίνο μέσω του ανακριτή της Roberto Maria Sparagna, είναι 15 ύποπτοι/ες και 7 συλλήψεις. Από την άλλη, ένας όγδοος αναρχικός, υπεύθυνος του εκδοτικού έργου του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού (που έχει πλέον κλείσει), συλλαμβάνεται μετά από κατ’ οίκον έρευνα εναντίον του, στην οποία βρέθηκαν μπαταρίες και ένα εγχειρίδιο ηλεκτρολόγου. Εκτός από τους συντρόφους Alfredo Cospito και Nicola Gai, οι οποίοι βρίσκονται ήδη στη φυλακή από το 2012 έχοντας δικαστεί και καταδικαστεί για τον τραυματισμό του Roberto Adinolfi, (Διευθύνοντος Συμβούλου της Ansaldo Nucleare) δράση που ανελήφθη από τον “Nucleo Olga της FAI / FRI”, οι σύντροφοι/ισσες Alessandro, Marco, Danilo, Valentina και Anna συλλαμβάνονται. Για τους συντρόφους/ισσες, ενεργοποιούνται για διάφορους λόγους τα άρθρα 270 bis (περί σύνδεσης με τρομοκρατικούς σκοπούς), 280 bis (περί τρομοκρατικής ενέργειας με θανατηφόρους ή εκρηκτικούς μηχανισμούς) και 285 (περί Σφαγής), τα οποία είναι υπό αμφισβήτηση ξεκινώντας από το μακρινό 2003 και όντας όλα σχετικά με μια σειρά επιθέσεων που υπογράφηκαν συγκεκριμένα από την “Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία” μέσω των πυρήνων FAI/Narodnaya Volya(FAI/Λαϊκή Θέληση), την “Cooperativa Artigiana Fuoco e Affini( FAI/Συνεργασία Πυρός και Τεχνουργημάτων (Περιστασιακά Θεαματική),)”, την “FAI/RAT (FAI/Ανώνυμη Χαοτική Ανταρσία)” και την “Nucleo Olga FAI/FRI”( FAI/IRF Πυρήνας Όλγα).

Έτσι, γίνεται η πολλοστή έρευνα για την Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία, μια ακόμα προσπάθεια ψαρέματος στο σκοτάδι μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν έναν μισθό, ο οποίος μεταξύ της περιόδου της έρευνας και της δίκης, κάνει όσο το δυνατόν περισσότερους υπηρέτες του Κράτους να παχαίνουν τις τσέπες τους. Κατά τους πρώτους μήνες αυτής της επιχείρησης, στους/ις συλληφθέντες/είσες συντρόφους/ισσες έχουν επιβληθεί απαγορεύσεις συνάντησης μεταξύ τους, λογοκρισία αλληλογραφίας, πλήρης απομόνωση και αρκετές μεταφορές. Τον Απρίλιο του 2017, με την ανακοίνωση περάτωσης των ερευνών – για όσους/ες συνελήφθησαν και βρίσκονταν υπό έρευνα τον Σεπτέμβριο του 2016 – προστίθεται, εκτός από τα εγκλήματα που είχαν αμφισβητηθεί προηγουμένως, σε 12 από τους/ις 17 αρχικούς/ές κατηγορούμενους/ες το άρθρο 414 του ποινικού κώδικα (περί υποκίνησης σε διάπραξη εγκληματικής ενέργειας με τρομοκρατικούς σκοπούς) ως δημιουργούς ή/και διακινητές του έργου του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού, της εφημερίδας και του ιστολογίου, κάνοντας ρητή αναφορά σε ορισμένα άρθρα γνώμης και άλλα άρθρα από το Νο0 έως το Νο3. Όσον αφορά το αδίκημα της υποκίνησης σε έγκλημα, αναφέρεται, επίσης, η επιβαρυντική περίσταση για «τέλεση της πράξης μέσω υπολογιστή και τηλεματικών εργαλείων».

Στις 2 Ιουνίου του 2017 έφτασε το δεύτερο μέρος της έρευνας για την υπόθεση Scripta Manent. Άλλοι 7 αναρχικοί ερευνηθήκαμε με βάση το 270 bis και το άρθρο 414 του ποινικού κώδικα με την υποψία της σύνταξης (και όχι μόνο) του εγχειρήματος του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού και των ιστολογίων του RadioAzione και Anarhija.info, όπου όλες οι κατηγορίες αφορούν το 270 bis (περί ανατρεπτικής σύνδεσης με τρομοκρατικούς σκοπούς) – σε αντιδιαστολή με τους αναρχικούς συντρόφους που ερευνήθηκαν στο πρώτο μέρος της Scripta Manent σε σχέση με τη FAI – κι εκτός από το άρθρο 414 (περί υποκίνησης σε εγκληματική ενέργεια πάντα με σκοπό την τρομοκρατία) για μεταφράσεις ανακοινώσεων, προετοιμασία, υποκίνηση, ηθική αυτουργία, σύλληψη και διάδοση πάντα μέσω ιστότοπων και εφημερίδων αναρχικού ιδεολογικού προπαγανδιστικού υλικού που έγκειται σε πλαίσια“αγωνιστών της εξέγερσης” και συλλογή χρημάτων για την υποστήριξη φυλακισμένων συντρόφων/ισσών. Πέραν της περαιτέρω κατηγορίας, οι 2 από τους 7 που αναφέρονται παραπάνω κατηγορούνται και σε σχέση με το άρθρο 280 του ποινικού κώδικα για την εύρεση έντυπου υλικού, κατά τη διάρκεια των ερευνών το Σεπτέμβριο του 2016, μαζί με άλλο υλικό που δημοσιεύθηκε στον Αναρχικό Μαύρο Σταυρό και για αντίγραφο της ανάληψης ευθύνης της επίθεσης στο δικαστήριο της Civitavecchia τον Ιανουάριο του 2016, υπογεγραμμένο από την F.A.I / F.R.I. /Πυροτεχνική επιτροπή για μια αξιοσημείωτη χρονιά.

Λίγες ημέρες αργότερα, στην προκαταρκτική ακρόαση της 5ης Ιουνίου 2017, τα δύο μέρη της έρευνας ενώθηκαν, στέλνοντας τους/ις πάντες/πάσες σε δίκη, χωρίς να αλλάξει καμία από τις διάφορες κατηγορίες. Πρακτικά, μετά από ένα χρόνο ελέγχου, λογοκρισίας (μέσω συστηματικών αποκλεισμών και κατασχέσεων της αλληλογραφίας των συλληφθέντων/εισών συντρόφων/ισσών, η οποία εισήλθε απευθείας στους φακέλους του Εισαγγελέα και προστέθηκε στα έγγραφα κατά την προκαταρκτική ακρόαση) και παρακολούθησης του κόσμου της αλληλεγγύης, ο Εισαγγελέας και η αστυνομία κατάφεραν να εντάξουν στην έρευνα ακόμη και εκείνους/ες που συνέχισαν να διατηρούν επαφή με τους/ις κρατούμενους/ες και συνέχισαν τη συντακτική δραστηριότητα.

Η δίκη σε πρώτο βαθμό:

Κατά τη διάρκεια του Ιουλίου του 2017 πραγματοποιήθηκε η προκαταρκτική ακρόαση. Η δίκη για όλους/ες ξεκίνησε στις 16 Νοεμβρίου 2017 στην ειδική δικαστική αίθουσα της φυλακής του Τορίνο. Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο ατελείωτων ακροάσεων, στις οποίες η εισαγγελία πήγε να ψαρέψει ακόμη και από παλιές αντι-αναρχικές έρευνες (μεταξύ της δεκαετίας του 90’ και τις αρχές του 2000) ανακαλώντας τα τελευταία τριάντα χρόνια επαναστατικού αναρχισμού στην Ιταλία, με το ιστορικό των επιθέσεων που υπέγραψε η FAI, τη διαδοχή μαρτύρων κατηγορίας, με τεχνικούς εμπειρογνώμονες της εισαγγελίας και της υπεράσπισης, το Μάρτιο του 2019 έφθασαν οι αποφάσεις καταδίκης από τον Εισαγγελέα και τον Απρίλιο του ίδιου έτους οι καταδίκες σε πρώτο βαθμό .Ο Alfredo καταδικάστηκε σε 20 χρόνια, κρίθηκε υπεύθυνος για την κατοχή και τη μεταφορά εκρηκτικών υλών σε σχέση με τη βόμβα στο Parco Ducale στο RIS της Πάρμας το 2005 (αθωώθηκε για την κατηγορία της επίθεσης, λόγω «αδύνατου εγκλήματος» επειδή ο διακόπτης της βόμβας ήταν απενεργοποιημένος), του ταχυδρομικού πακέτου βομβών που στάλθηκε στον τότε δήμαρχο της Μπολόνια Cofferati το 2005 (καταδικάστηκε για την επίθεση συν την κατοχή και τη μεταφορά εκρηκτικών υλών), των επιθέσεων με πολλαπλούς εκρηκτικούς μηχανισμούς στη σχολή των Carabinieri στο Fossano το 2006 και στην περιοχή Crocetta στο Τορίνο το 2007 (έγκλημα που επισύρει την κατηγορία της σφαγής και επιδεινώθηκε από το γεγονός ότι ο στόχος ήταν η αστυνομία· η επιβαρυντική περίσταση των πολιτικών κινήτρων έχει μειωθεί), της αποστολής δεμάτων-βομβών στον τότε δήμαρχο του Τορίνο, Chiamparino, στον διευθυντή της εφημερίδας Torino Cronaca, Giuseppe Fossati, και στην εταιρεία COEMA Edilità το 2006. Αναφέρεται, επίσης, ως υποστηρικτής της FAI, αναγνωρισμένης ως ανατρεπτικής οργάνωσης με σκοπό την τρομοκρατία. Η επιβαρυντική περίσταση του διεθνισμού έχει μειωθεί. Η Anna καταδικάστηκε σε 17 χρόνια για τις βόμβες σε Crocetta και Fossano και για την ταχυδρομική βόμβα του 2006, καθώς και για ανατρεπτική σύνδεση με σκοπό την τρομοκρατία, όπως η υποστήριξη της FAI. Ο Nicola καταδικάστηκε σε 9 χρόνια για ανατρεπτική σχέση με σκοπό την τρομοκρατία. Ο Marco και ο Sandro καταδικάστηκαν σε 5 χρόνια για συμμετοχή σε ανατρεπτική οργάνωση με σκοπό την τρομοκρατία. Όλοι/ες οι άλλοι/ες κατηγορούμενοι/ες αθωώθηκαν. Όλοι/ες οι καταδικασθέντες/είσες παραμένουν στη φυλακή, ενώ ο Danilo αποφυλακίζεται και η Valentina είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Διαδικασία ένστασης:

Η πρώτη ακρόαση της έφεσης της δίκης Scripta Manent είχε οριστεί για την 1η Ιουλίου 2020 στο καταφύγιο της φυλακής του Τορίνο. Οι κρατούμενοι/ες κατηγορούμενοι/ες θα βρίσκονταν εκεί μέσω τηλεδιάσκεψης, όπως και σε όλες τις τελευταίες ακροάσεις πρώτου βαθμού. Στην πραγματικότητα, κατά την περίοδο των προκαταρκτικών ακροάσεων δεν υπήρχε ακόμη νομοθεσία που να επιβάλλει την σύνδεση μέσω τηλεδιάσκεψης. Στην συνέχεια, κατά την αρχή των ακροάσεων πρώτου βαθμού, πέρασε ο νόμος, αλλά έδωσε ένα χρόνο περιθώριο στις φυλακές και στα δικαστήρια για να προσαρμοστούν, επιβάλλοντας εκείνη τη χρονιά προσαρμογή της τηλεδιάσκεψης μόνο στους/ις κατηγορούμενους/ες που κατηγορούνται ότι βρίσκονται στην κορυφή των «οργανώσεων». Μετά την περίοδο του ενός έτους, η σύνδεση μέσω τηλεδιάσκεψης εφαρμόστηκε σε όλους/ες, όπως είχε προβλεφθεί. Το μεγαλύτερο μέρος της ακροαματικής διαδικασίας μονοπωλήθηκε από την συζήτηση επί των διαφόρων ενστάσεων που παρουσίασαν οι συνήγοροι υπεράσπισης επί της έφεσης για τους/ις συντρόφους/ισσες που αθωώθηκαν σε πρώτο βαθμό, την οποία παρουσίασε ο P.M. Sparagna. Ειδικότερα, ήταν προφανές ότι ο ίδιος δεν είχε τηρήσει τις προθεσμίες για την υποβολή της προσφυγής του, αλλά διαπιστώθηκε ο εκ νέου υπολογισμός από τους δικαστές αργά το απόγευμα που η προσφυγή ήταν ακόμα έγκυρη… η διαδικασία συνεχίστηκε επομένως και για τους/ις κατηγορούμενους/ες που αθωώθηκαν πρωτοδίκως. Κατά τις επόμενες ακροάσεις, ζήτησε την καταδίκη για όλους/ες, αρνούμενος την αναγνώριση του “ne bis in idem” (δηλαδή το ότι έχουν ήδη δικαστεί για τα ίδια εγκλήματα)· απαίτησε, επίσης, τη μη αναγνώριση γενικών ελαφρυντικών για όλους/ες και, συγκεκριμένα, την συνέχιση του αδικήματος όσον αφορά τη ζημιά στον Adinolfi. Απαίτησε, ακόμη, την αναγνώριση του εγκλήματος περί σφαγής για την επίθεση στο RIS στην Πάρμα.

Στις 24 Νοεμβρίου 2020 εκδόθηκε η απόφαση του εφετείου.

  • Anna: 16 έτη και 6 μήνες (πρωτοβάθμιο: 17 έτη)
  • Alfredo: 20 έτη (όπως και στο πρωτοβάθμιο)
  • Nicola: 1 έτος και 1 μήνας (πρωτοβάθμιο: 9 έτη), σε συνέχεια της ποινής του με δικαίωμα αναίρεσης σε 8 χρόνια, 8 μήνες και 20 ημέρες για την επίθεση κατά του Adinolfi.
  • Alessandro: αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες (πρωτοβάθμιο: 5 χρόνια).
  • Marco: απαλλάχθηκε από την κατηγορία της «ανατρεπτικής σχέσης με σκοπό την τρομοκρατία και ανατροπή της δημοκρατικής τάξης» (πρωτοβάθμιο: 5 έτη), αλλά καταδικάστηκε σε 1 έτος και 9 μήνες για «υποκίνηση σε εγκληματική ενέργεια» σε σχέση με τον «Αναρχικό Μαύρο Σταυρό».

Η καταδίκη για «ανατρεπτική σχέση με σκοπό την τρομοκρατία και την ανατροπή της δημοκρατικής τάξης» επιβεβαιώθηκε μόνο για την Anna, τον Alfredo και το Nicola. Οι σύντροφοι Nicola, Alessandro και Marco αποφυλακίστηκαν.

Επιπρόσθετα με το δικαστήριο σε πρώτο βαθμό, εκδόθηκαν εννέα άλλες ποινές, που αφορούσαν επίσης όσους συντρόφους κατηγορήθηκαν για «υποκίνηση σε εγκληματικές ενέργειες». Καταδίκες που αφορούν, για διάφορους λόγους, την έκδοση του “Αναρχικού Μαύρου Σταυρού”, του περιοδικού και της ιστοσελίδας και τη διαχείριση ορισμένων άλλων ιστοτόπων, για τους οποίους είχαν κατηγορηθεί στην αρχική διαδικασία. Οι ποινές, αυτές, κυμαίνονται μεταξύ 2 ετών και 6 μηνών για τον Gioachino Somma έως 1 έτους και 9 μηνών για την/ους Erika, Omar, Alessandro και Lello. Εκτός από τον Alessandro, εννέα άλλοι/ες αναρχικοί/ές σύντροφοι/ισσες απαλλάχθηκαν από όλες τις κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένου του Danilo που βρισκόταν στη φυλακή από τις 6 Σεπτεμβρίου του 2016 και αποφυλακίστηκε με αθώωση στο πρωτοβάθμιο στις 24 Απριλίου 2019 και της Βαλεντίνας που βρισκόταν στη φυλακή και στη συνέχεια σε κατ’ οίκον περιορισμό την ίδια περίοδο, η οποία επίσης αποφυλακίστηκε με αθώωση στο πρωτοβάθμιο. Οι άλλοι/ες σύντροφοι/ισσες που κατηγορήθηκαν αφέθηκαν ελεύθεροι/ες.

Το Ανώτατο Δικαστήριο:

Τον περασμένο Ιούλιο το Ανώτατο Δικαστήριο αναδιαμόρφωσε την κατηγορία της εκρηκτικής επίθεσης εναντίον της σχολής των Καραμπινιέρων στο Fossano (Cuneo), η οποία πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουνίου του 2006 και ανελήφθη από την “FAI/Ανώνυμη Χαοτική Ανταρσία”, σε κατηγορία περί «πολιτικής σφαγής» (άρθρο 285 του ποινικού κώδικα), παραπέμποντας στο ελεγκτικό δικαστήριο του Τορίνο τον σύντροφο Alfredo Cospito και την συντρόφισσα Anna Beniamino για τον επανυπολογισμό  της ποινής με κίνδυνο ισόβιας κάθειρξης. Η ισόβια κάθειρξη είναι η βασική ποινή που επιβάλλει ο ποινικός κώδικας όσον αφορά τις προβλέψεις περί πολιτικής σφαγής στην Ιταλία. Μετά την επανεκδίκαση του εγκλήματος, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέβαλε το Εφετείο ακριβώς για να επανακαθορίσει τις ποινές. Η ακροαματική διαδικασία που θα κρίνει το μέγεθος της καταδίκης έχει οριστεί στο Τορίνο για τις 5 Δεκεμβρίου του 2022.

Στις 5 Δεκεμβρίου, που μόλις πέρασε, πραγματοποιήθηκε η ακροαματική διαδικασία της έφεσης της δίκης Scripta Manent εναντίον του Alfredo Cospito και της Anna Beniamino. Ο γενικός εισαγγελέας ζήτησε 27 χρόνια και ένα μήνα για την Anna και ισόβια κάθειρξη με 12 μήνες ημερήσιας απομόνωσης για τον Alfredo, ξεπερνώντας ακόμη και τα προηγούμενα αιτήματα του P.M. Sparagna, τα οποία σήμαιναν για τον Alfredo 30 χρόνια.

Το Εφετείο του Τορίνο παρέλειψε να εκδώσει την καταδικαστική απόφαση και επόμενος στόχος είναι το Συνταγματικό Δικαστήριο: Οι δικαστές του Τορίνο ρωτούν αν είναι νόμιμο να υποχρεωθούν να μην αναγνωρίζουν ελαφρυντικά στον Alfredo Cospito λόγω του ποινικού του μητρώου. Αυτό είναι που στην πραγματικότητα, θα υποχρέωνε να καταδικάσουν τον Alfredo σε ισόβια κάθειρξη, ακόμη και για μια πράξη που δεν προκάλεσε ούτε θανάτους ούτε τραυματισμούς.

Στις 19 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε νέα ακρόαση στο Τορίνο, μια επίσημη ακρόαση με στόχο να γίνει επεξεργασία της ερώτησης που είχε υποβληθεί προς διαβούλευση.

Ο Alfredo και η Anna παρενέβησαν με αυθόρμητες δηλώσεις που μέχρι σήμερα θα είστε σε θέση να διαβάσετε, καθώς μεταφράζονται και διαδίδονται διεθνώς. Ο Alfredo επανέλαβε ότι θα συνεχίσει την απεργία πείνας που ξεκίνησε στις 20 Οκτωβρίου 2022 μέχρι την τελευταία του πνοή ενάντια στο 41 bis και την ισόβια κάθειρξη και η Anna επεσήμανε ότι όποιος/α έχει τουλάχιστον κριτική σκέψη θα είναι σε θέση να εντοπίσει τους υποκινητές και τους εκτελεστές της εξόντωσης του Alfredo. Οι παρευρισκόμενοι/ες στην αίθουσα του δικαστηρίου υποδέχτηκαν τον/ην κατηγορούμενο/η σύντροφο/ισσα με συνθήματα και φωνές.

Τελειώνοντας με αυτό τη σύντομη περίληψη και ανάλυση σχετικά με το ποια ήταν η διαδικασία της υπόθεσης Srcipta Manent, θα προσπαθήσω να αναφερθώ στην ουσία της διάταξης του καθεστώτος 41 bis στον σύντροφο μας Alfredo, στην απεργία πείνας του και στη διεθνή κινητοποίηση σε αντιστοιχία με όποιο προηγούμενο έχει δημιουργηθεί. Αναφέρω μια πρόσφατη συμβολή μου στη συζήτηση, με τις απαραίτητες αλλαγές για την περίσταση. Αν και θα υπάρξουν περισσότερες διευκρινίσεις σχετικά με αυτό από τους συντρόφους της αναρχικής εφημερίδας Vetriolo, σε σχέση με το τι σήμανε η “Επιχείρηση Sibilla” για τους ίδιους και ιδίως για τον Alfredo.

Η σημασία της επαναστατικής αλληλεγγύης.
Με τον αναρχικό Alfredo Cospito, την πορεία του και τις θέσεις του.

“Θέλουμε ένα παρόν που ν’ αξίζει να βιώνεται, κι όχι απλώς να θυσιάζεται στη μεσσιανική προσδοκία ενός μελλοντικού επίγειου παραδείσου. Γι’ αυτό βαλθήκαμε να μιλάμε στην πράξη για μιαν αναρχία που πραγματώνεται τώρα, όχι αύριο. Το “όλα με τη μία” είναι ένα στοίχημα, ένα παιχνίδι στο οποίο έχουμε ριχτεί, όπου το διακύβευμα είναι η δική μας η ζωή, η ζωή ολωνών, ο δικός μας ο θάνατος, ο θάνατος ολωνών»…»

– Pierleone Mario Porcu

Εκείνο το πρωινό της 7ης Μαΐου του 2012 στη Γένοβα, οπότε συμπληρώθηκε ο γεμιστήρας ενός παλιού πιστολιού Tokarev, το οποίο στη συνέχεια αφού σφίχτηκε σε μια γροθιά, πυροβόλησε στα πόδια του Διευθύνοντος Συμβούλου της Ansaldo Nucleare, Roberto Adinolfi, δεν υπήρχαν μόνο δύο αναρχικοί της δράσης, ο Nicola Gai και o Alfredo Cospito, αλλά υπήρχε το πιο ζωντανό και πραγματικό κομμάτι του επαναστατικού αναρχισμού που μετουσιώνεται σε δράση. Ο «Πυρήνας Όλγα» μέσω της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας, εκείνη την ημέρα έκοψε τις γέφυρες με το παρόν και, στην συνέχεια, με την ακινησία του πραγματικού, όπου ο αναρχισμός και η υποχώρησή του τείνει προς όλο και πιο καθοδικούς τόνους. Μετά τη Φουκουσίμα εμφανίζεται η επιστροφή του πυρηνικού φαντάσματος στην Ευρώπη, όπως η πίσω όψη της τραγωδίας που βασανίζει τον πλανήτη, τη φύση, τον άνθρωπο, των ίδιων τραγωδιών που πυροδοτούν έντονα συναισθήματα στις καρδιές μας. Δεν υπάρχουν αφαιρέσεις, δεν υπάρχουν έννοιες: αλλά υπάρχουν άνδρες που συνεχίζουν aμείλικτα την τρελή και αυτοκαταστροφική πορεία τους, υπάρχουν δομές που καθιστούν δυνατή την πρόοδο του θανάτου, υπάρχουν σκλάβοι που προστατεύουν ο ένας τον άλλον με όπλα. Και αυτοί οι άνδρες, αυτές οι δομές, έχουν όνομα και διεύθυνση.

Μετά από αυτή την ενέργεια, ο Nicola και ο Alfredo συνελήφθησαν, δικάστηκαν και ανέλαβαν την ευθύνη της πράξης τους με υπερηφάνια στη δικαστική αίθουσα. Επισημαίνοντας πως η καταστροφική άμεση δράση και η ένοπλη υπόθεση ήταν ακόμα γεγονότα τόσο αληθινά όσο απαραίτητη ήταν κι η υπεράσπισή τους από τους/ις αναρχικούς/ές. Μετά από δέκα χρόνια φυλάκισης, στις 5 Μαΐου του 2022, ο Alfredo έλαβε ειδοποίηση για τη μεταφορά του από το καθεστώς “Υψίστης Ασφαλείας 2” στο “41 bis”. Στις 6 Ιουλίου του 2022, το Ελεγκτικό Δικαστήριο επαπροσδιόρισε την εκρηκτική επίθεση εναντίον της σχολής των Καραμπινιέρων στο Fossano τον Ιουνίο του 2006, της οποίας η ευθύνη ανελήφθη από τον πυρήνα FAI/Ανώνυμη Χαοτική Ανταρσία, για την οποία κατηγορήθηκαν η συντρόφισσα Anna Beniamino και ο σύντροφος Alfredo Cospito, σε «Πολιτική Σφαγή», αναφερόμενοι σε έναν επανυπολογισμό  της ποινής που θα μπορούσε να προβλέπει και ισόβια κάθειρξη.

Σήμερα, για άλλη μια φορά, ο Alfredo βρίσκεται να δίνει τόσα πολλά στον αναρχισμό και σε όλους/ες μας, τοποθετώντας την αξιοπρέπεια και τις αδιάλλακτες θέσεις του ακόμα και πριν από τη φυσική του κατάσταση με μια απεργία πείνας από τις 20 Οκτωβρίου του 2022 κατά του καθεστώτος 41 bis και την ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αναστολής, την οποία θα συνεχίσει μέχρι το πικρό τέλος, χρησιμοποιώντας το σώμα του ως οδόφραγμα, έτσι ώστε να μην περάσει η χρήση του καθεστώτος 41 bis εναντίον των αναρχικών. Απεργία πείνας, στην οποία έχουν ενταχθεί με την πάροδο του χρόνου οι αναρχικοί Juan Sorroche, Ivan Alocco και η αναρχική Anna Beniamino (οι/η οποίοι/α αυτή την στιγμή έχουν σταματήσει).

Η παρούσα κατάσταση δίνει χώρο σε διάφορους προβληματισμούς, έντονα συναισθήματα και πολλές ποικίλες πρωτοβουλίες αυτούς τους δύο μήνες, πρωτοβουλίες πάντα σε αυτά τα πολύ σημαντικά πλαίσια, έγκυρες και θεμελιώδους σημασίας για να έχει αυτή η μάχη τη μεγαλύτερη δυνατή απήχηση, αλλά ο αγώνας του Alfredo αυτή τη στιγμή γίνεται, επίσης, εργαλείο κριτικής στο καθεστώς 41 bis και την κοινωνία των φυλακών γενικότερα. Αυτή την στιγμή πρέπει να επικρατήσουν, κατά τη γνώμη μου, ως επαναστατικά αναρχικά στοιχεία (διεθνώς), η ψυχραιμία, η διαύγεια και η σταθερότητα που απαιτεί η κατάσταση.

Κατανοήστε τι πρέπει να κάνετε και πώς να το κάνουμε, ποια επιχειρήματα να υποστηρίξουμε, αλλά πάνω απ ‘όλα την συγκεκριμένη στιγμή, κι όπως απαιτεί μια επ’ αόριστον απεργία πείνας, να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που έχουμε να κάνουμε, αυτό που έγινε μέχρι χθες και την ευκαιρία να το κάνουμε και αύριο. Μια σκέψη σε αρμονία με όσα έχουν γραφτεί παραπάνω είναι σίγουρα η ανάγκη να βγούμε από το πλέγμα ενός περιορισμένου συγκεκριμένου αγώνα κατά των φυλακών, να βγούμε από το αδιέξοδο μιας γενικευμένης κινητοποίησης που ευαισθητοποιημένα κοιτάζει μόνο το καθεστώς 41 bis, γνωρίζοντας πώς να διαβάσει τη φάση και να κατανοήσει μέσα στο χρόνο το πραγματικό αντικείμενο της διαμάχης ξεκινώντας από την οικοδόμηση μιας διεθνιστικής, ειδικής, ατομικιστικής αλληλεγγύης στην κινητοποίηση για την αποτροπή της δολοφονίας τού συντρόφου μας Alfredo Cospito σε έναν τάφο από σίδερο και σκυρόδεμα, σε συνθήκες μοναξιάς.

Μια επαναστατική αλληλεγγύη που ξεκινά πάνω απ’ όλα από την ανοιχτή διεκδίκηση πως δεν είναι μόνο οι γενικές πρακτικές, οι οποίες τελικά προσλαμβάνουν αποκλειστικά τον χαρακτήρα εκείνων που τις ασκούν, αλλά είναι η ιστορία, οι ιδέες, οι θέσεις, οι συγκεκριμένες ενέργειες που αμφισβητήθηκαν από τον σύντροφό μας και οι συνακόλουθοι λόγοι που τις συνόδευσαν. Και πρέπει αυτό να το φωνάξουμε, πρέπει να είναι αυτή η πρακτική που ισχύει και για άλλες διαδικασίες άμεσων καταστροφικών ενεργειών, επειδή είναι ένα από τα θεμελιώδη βήματα που αποσκοπούν στην άρση της απομόνωσης γύρω από τους/ις συλληφθέντες/είσες, αποδεικνύοντας στην εξουσία ότι αυτές οι ενέργειες ανήκουν σε όλους/ες τους/ις αναρχικούς/ές.

Γιατί αν είμαστε στο πλευρό του Alfredo, δεν είναι μόνο επειδή η τωρινή του κατάσταση βασανίζει τις καρδιές μας, αλλά γιατί ξέρουμε κυρίως πως είναι ένας σύντροφος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην αναρχική ιδέα, που είναι και δική μας. Και είναι προφανές ότι αν δεν είμαστε σε θέση να αμυνθούμε εμείς, ο μηδενιστικός επαναστατικός αναρχισμός και ο λόγος του, κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να το κάνει ποτέ.

Σε αυτό το σημείο, οποιοσδήποτε λόγος, περισσότερο ή λιγότερο αποδεκτός, είναι πιθανό να εγκλωβιστεί σε αυτή τη συνθήκη, να προορίζεται αποκλειστικά για το επίπεδο της ανθρώπινης αλληλεγγύης, αραιωμένο σε έναν αγώνα αμβλύ και γενικότερα κατά της φυλακής. Στο παρελθόν, έχουμε ασχοληθεί με το ζήτημα 41 bis αρκετές φορές, βάζοντας μπροστά το πρόσωπό μας, ακόμα και όταν δεν είχαμε έναν αναρχικό σύντροφο σε αυτό το καθεστώς, ενώ με τις εν συνεχεία ξαφνικές αλλαγές θα συνεχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε και στο μέλλον πιο άμεσα, έχοντας τη δυνατότητα να επεξεργαστούμε έναν ευρύτερο συλλογισμό, σαν προοπτική, σχετικά με το πώς ένα τέτοιο καθεστώς κράτησης μπορεί να εφαρμοστεί σε άλλες μπάντες και σε όλο και πιο εκτεταμένες κοινωνικές συγκρούσεις.

Αλλά αυτό που έχει σημασία στο σήμερα, σε αυτόν τον αγώνα ενάντια στο χρόνο, είναι να βγάλουμε τον Αlfredo από αυτό το καθεστώς, να επιτύχει άμεσο αποχαρακτηρισμό χωρίς άλλους όρους.

Ο Alfredo όλα αυτά τα χρόνια δεν υπήρξε ποτέ θύμα και αν σήμερα υποβάλλεται σε αυτό καθεστώς είναι αποκλειστικά εξαιτίας της βούλησης της εξουσίας να τον συντρίψει αφαιρώντας τις σχέσεις με αυτό που ο ίδιος πρώτος πάντα όριζε ως την κοινότητά του.

Εξάλλου, δεν μπορεί διόλου να αποκλειστεί η περίπτωση το κράτος να προσπαθεί να δοκιμάσει το έδαφος του «αναρχικού κινήματος», πιθανώς για να μπορέσει να διαθέσει αυτό το όργανο εξόντωσης εναντίον μας στο μέλλον περισσότερο για αυτό που είμαστε, παρά για αυτό που κάνουμε. Μπορούμε ακόμη και να υποθέσουμε ότι αυτό το καθεστώς θα μπορούσε να αντικαταστήσει οριστικά την πρακτική της Υψηλής Επιτήρησης στη δημιουργία υποθέσεων με την πάροδο του χρόνου.

Φαίνεται ξεκάθαρο ότι ο σκοπός που το κρατικό – πολιτειακό σύστημα επιδιώκει, μέσω της εξουσίας της δικαστικής αστυνομίας με δίκες, καταδίκες για τρομοκρατία και επιβολή ενός καθεστώτος εκμηδένισης όπως το 41 bis, της εξάλειψης όσο και της απομόνωσης του εχθρού του είναι η δεδηλωμένη τάξη, όπως μας δείχνει και η κατάσταση των επαναστατών/τριας κομμουνιστών/ριας Nadia Lioce, Roberto Morandi και Marco Mezzasalma που αντιστέκονται με υποδειγματική αξιοπρέπεια για 17 χρόνια στο σκοτάδι του 41 bis. Όλα αυτά μας υπενθυμίζουν έντονα πως η μάχη του Alfredo πρέπει, επίσης, να υποστηριχθεί και για αυτούς/ές. Όλα αυτά, εφόσον είναι μέρος της εγγενούς ύπαρξης του συστήματος της δικαστικής αστυνομίας και του δικαίου της, δεν μπορούν να προεκταθούν από μια ευρύτερη ομιλία σε διαλεκτική αντίθεσης, του κράτους ενάντια στην επαναστατική πάλη, του αναρχικού εναντίον του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος που περιλαμβάνει τη χρήση του 41 bis ως όργανο εξαναγκασμού και εκβιασμού της μετάνοιας, όταν δεν υπάρχουν στοιχεία ντόμινο μέσω των οποίων μπορούμε να ανακτήσουμε την ατομικότητα και τις επαναστατικές ενέργειες, γιατί ακριβώς είναι μια θέληση δική μας, επαναστατική, η οποία ξεπερνά το γρήγορο και αποπροσανατολιστικό της αναμονής. Μια βούληση που έχει την αποφασιστικότητα και την αισιόδοξη έπαρση να μεταμορφώνει την πραγματικότητα, διατηρώντας αναλλοίωτη την αναρχική μηδενιστική ένταση στην οποία πιστεύουμε, παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε αφήσει ποτέ στην άκρη την ιδέα της κοινωνικής επανάστασης, ότι αυτός ο κόσμος, ως έχει σήμερα, πρέπει να κατεδαφιστεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι με αυτούς τους όρους διατυπώνονται πλήρως και οι κατηγορίες για υποκίνηση που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια εναντίον του “Αναρχικού Μαύρου Σταυρού” και του “RadioAzione”· η επιχείρηση Sibilla εναντίον της αναρχικής εφημερίδας “Vetriolo” και της δημοσίευσης της συνέντευξης του Alfredo Cospito “Ποια διεθνής;”. Με αυτή την έννοια, μάλιστα, μπορούμε να πούμε ότι αυτό που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια με τις εκδόσεις μας συνεχίζει να είναι ανεκτίμητης αξίας επειδή επιτρέπει, στο σήμερα, στους /ις αναρχικούς/ές να ανακτήσουν την κατοχή των ιδεών τους, να τους δώσουν χώρο, με το θράσος του πάντα αμετάβλητου, με την ίδια τάση για δράση στην σφαίρα της επαναστατικής συνειδητοποίησης, χτίζοντας τη Διεθνή.

Έξω ο Alfredo από το 41bis!

Ενάντια στη χρήση του 41 bis σε επαναστάτες/τριες κρατούμενους/ες!

Πάντα για την αναρχία.

Κλείνω αυτό το γραπτό εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία να στείλω τους πιο ειλικρινείςκαι θερμούς χαιρετισμούς μου στους υποστηρικτές αυτής της πρωτοβουλίας, σε όλους/ες τους/ις συντρόφους/ισσες στην Ελλάδα που συνεχίζουν να αγωνίζονται εδώ και χρόνια μέσα και έξω από τις φυλακές, ελπίζοντας ότι η πρωτοβουλία θα εξελιχθεί και πέρα από τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες και ότι αποτελεί ερέθισμα για περαιτέρω βελτίωση των συζητήσεων, οπλίζοντας αυτή την ανάγκη για ελευθερία που μας διακρίνει.

Omar Nioi,
17/12/2022,
Σαρδηνία

Πηγή: Αναρχικό Στέκι Ναδίρ